Saybia :: ''We hebben een heel narcistische plaat gemaakt''

Met These Are The Days treedt Saybia na een jaar stilte terug op het voorplan. Het geluid mag wat steviger en donkerder en de teksten lijken wel het dagboek van een slopende tournee te zijn. De groep is dan ook door een behoorlijk moeilijke periode gegaan sinds het succes hen onverwachts op de nek viel. En toch straalt de plaat een boodschap van hoop uit. Om het met zanger Soren Huss te zeggen: "het verhaal gaat door".

September 2002: we zitten in de plantentuin van de VRT, rond onze microfoon zitten vijf enthousiaste Deense jonge gasten. "Met de schattige opwinding van scouts die voor de eerste keer op kamp zijn", zoals we toen schreven. "Wat dichtbij komt, daar schrijf ik over", vertelde zanger Soren Huss.
September 2004: bijna exact twee jaar later is alles veranderd en tegelijk ook niet. Huss schrijft nog steeds over wat dichtbij komt, maar dat wat is wel behoorlijk anders. Het intensieve touren woog zwaar op de relaties in de band en These Are The Days brengt daar gedetailleerd verslag van uit. Voor ons zitten Huss en drummer Palle Sorensen. Het enthousiasme is weg, dit is een nieuw Saybia: ouder, wijzer, en vooral een stuk minder naïef.

Goddeau: Jongens, jullie leken zo’n nuchtere Skandinaven! Dit was niet de bedoeling. Van iedereen hadden we zo’n cliché-verhaal verwacht, maar toch niet van jullie?
Soren Huss: "Wij ook niet. We leken inderdaad geen band te zijn die in die val zou trappen, maar op een bepaald punt zijn we ontspoord: binnenin zat het allemaal flink in de knoop. Alles is nogal veranderd tijdens het laatste jaar van onze tour. Het touren beu, zijn we beginnen te zwalpen: we waren onze weg kwijt en moesten gewoon onszelf terugvinden. We moesten onze nieuwe identiteit in deze brave new world van bekendheid ontdekken."
"We wisten toen we doorbraken ook totaal niet wat we moesten verwachten. We hadden een droom en gingen daarvoor: wat de gevolgen zouden zijn, zagen we niet. Na onze doorbraak in Denemarken zijn we nooit terug met onze voeten op de grond beland en zijn we vrij letterlijk off into space gevlogen. In de zin dat we meer begonnen te drinken. Het was geen drinken meer om lol te maken. Stel je gewoon al de clichés voor. Als we in muziektijdschriften lezen over de excessen die andere groepen in de geschiedenis van de rock hebben begaan, kunnen we min of meer "been there, done that" zeggen."
"En op een bepaald punt verlang je op één of andere manier ook naar zo’n levensstijl: het is fun in het begin, je hebt plots die ongelofelijke vrijheid waar je naar uitgekeken hebt voor zover je je kan herinneren. Maar die blijkt niet zo eenvoudig te hanteren als het er uitziet in je droom. En toch kijken we er zelfs nu naar uit om opnieuw de baan op te gaan, omdat we verlangen naar die vrijheid om absoluut niets productiefs te verrichten. We hebben in geen jaar meer een zaalconcert gespeeld. Daar kijk ik zo naar uit, er zal op dat podium zoveel energie zijn die er uit moet: we willen de mensen tonen dat we er nog zijn."
"Maar het blijft gevaarlijk want je zit in een heel veilig systeem: je weet wat je moet doen: van stad naar stad trekken en daar spelen en voor de rest doe je wat je wilt. Dat is anders dan een plaat maken, promopraatjes doen, …, elk ander aspect van het leven. Het is de ultieme vrijheid, maar het krijgt je er uiteindelijk onder."