Saybia :: ''We hebben een heel narcistische plaat gemaakt''

Goddeau: Is het moeilijk om dan terug in de spiegel te kijken als je zo hard met onvermoede kanten van jezelf wordt geconfronteerd?
Huss: "Het was in elk geval niet gemakkelijk om terug op onze pootjes terecht te komen. Om te beginnen om terug naar de basis te gaan: vijf vrienden die samen muziek spelen. Dat in plaats van al de awards-shows, fuiven, de excessen en extravangza…. Die er ook maar kwamen omdat overal waar je ging iemand opdook om zich over je te ontfermen. Je moest gewoon ergens zijn en spelen. Al de rest werd voor ons geregeld."

Goddeau: Om de plaat te schrijven kochten jullie een gemeenschappelijk huis. Maar dat bleek niet genoeg: uiteindelijk kozen jullie voor het Zweedse eiland Gotland. Waarom?
Huss: "Dat huis, even buiten Kopenhagen, moest voor ons een uitvalsbasis worden: een basiskamp op neutraal terrein waar we elkaar terug konden zien en samen spelen. We trokken immers een hele tijd ook niet meer op als vrienden. Dat huis was een soort niemandsland waar we elkaar konden ontmoeten, praten en vooral: muziek maken. Dat hadden we in de eerste plaats nodig."
"In dat huis is de basis gelegd voor These Are The Days, maar we hadden nog iets sterkers nodig. Toen we daar aan nieuwe nummers werkten, gingen we immers elke avond nog naar onze eigen huizen en isoleerden ons daar tot we mekaar terug zagen op dat gemeenschappelijk terrein. We hadden een plaats nodig waar we niet van elkaar konden vluchten. En dat deden we: we gingen opnemen op Gotland."

Goddeau: Heb je in die periode nooit overwogen om solo te gaan?
Huss: "Oh jawel, dat idee stak wel eens de kop op. Ja, ik kon dat doen. Maar what’s the point? Onze vriendschap is altijd het fundament van Saybia geweest: wij samen, daar komen wij vandaan. En om dat op te geven en the lone star rider te worden, … Dat heb ik nooit gewild. Maar natuurlijk waren er in die moeilijke dagen momenten dat we allemaal uitkeken voor nieuwe kansen, alternatieven zochten. En voor mij was dat inderdaad alleen een plaat opnemen en die uitbrengen."
Goddeau: Wat gaf dan de doorslag om door te gaan?
Huss: "De droom was er nog. Het was een zoektocht hoe we die in harmonie konden beleven, maar ze was er nog."

Goddeau: Al decennia lang dromen bands van het grote succes en keer op keer volgt de ontgoocheling en de ontnuchtering eenmaal ze dat bereikt hebben. Wat is er zo vreselijk aan succes?
Huss: "Dat is het net. Heel die rock ’n roll mythe is een illusie: het is nog steeds dag-aan-dag-leven, zelfs al kun je meer drinken dan normale mensen. En als je werkt — als je het al werken kunt noemen, optreden — dan doe je dat voor mensen die plezier aan het maken zijn, die uitgaan. Dat is ons dagelijkse leven. En daar gaat alles fout. Omdat je in dezelfde stemming moet zijn als het publiek, en dat is meestal zat en vrolijk. Maar dat is het probleem eigenlijk niet. Dat zijn de laatste paar uren van de dag, nà het concert: dan is het verleidelijk om je te verliezen. En als je de volgende dag met een kater in de volgende stad arriveert zijn er twee flessen gin om dat weer weg te spoelen en wie weet zelfs een paar goeie joints. En je laat je weer gaan: je hebt toch geen verantwoordelijkheden behalve optreden. Al de rest, daar ontfermt iemand anders zich over."

Goddeau: Met de zin "I surrender myself into the arms of a beautiful stranger" (uit "Surrender") geef je ook een hint dat er naast drugs en drank ook groupies waren.
Huss: "Wel, dat is een vraag die ik liever niet beantwoord. Dat laat ik liever aan de fantasie van de luisteraar over."