Therapy? :: ''Gedaan met uitleggen: vanaf nu doen we de dingen gewoon''

“We zijn onszelf even kwijt geweest”, geeft Andy Cairns halverwege het interview toe. En aan de platen die hij eind jaren negentig afscheidde was dat meer dan af te lezen. Sinds High Anxiety uit 2003 lijkt de groep echter haar tweede adem te hebben gevonden. Nu Therapy? ook opnieuw herleid is tot een drietal, zijn de Ieren helemaal aan een nieuw leven toe: Never Apologise Never Explain heeft de energie en de kracht van een debuutplaat.

Andy Cairns (zang en gitaar): “We pikken ons oude tempo weer op. Vroeger maakten we platen altijd snel na elkaar, maar na Infernal Love is dat ingezakt: doordat nieuwe bandleden er bij kwamen en je plots met vier in plaats van met drie man aan tafel zat en er veel meer verschillende meningen ontstonden.”

Goddeau: Ondertussen is Martin (McCarrick, zie ook ons vorige interview met Therapy?) vertrokken. Ondanks dat is de nieuwe plaat snel gevolgd. Zijn vertrek had meer positieve dan negatieve gevolgen?
Cairns: “Het ging niet meer om samen te werken met Martin. We bereikten een punt waar het niet meer ging over de muziek maar wel over de vraag of Martin er blij mee was. Dus wierpen we hem de keuze voor de voeten: zou hij zich meer kunnen vinden in een rotslechte plaat, waar hij wel tevreden is over zijn stukken, of wilde hij dat de groep een goede plaat maakte ondanks het feit dat hij niet al zijn bijdragen even geweldig zou vinden. Hij koos voor het eerste. Nou, toen dacht ik wel ‘wacht eens even, dit is ònze groep, van Michael en mij’.”
“Martin was meer en meer met elektronische muziek bezig maar hé: we zijn een rockgroep. We gaan na vijftien jaar niet plots elektronicaplaten maken. Het was best triest want Martin blijft een fijne kerel, maar we hebben hem vlakaf moeten zeggen dat als hij zich niet meer kon vinden in onze muziek, we verder wilden als trio. Gemakkelijk was het niet, maar de groep zou niet meer bestaan als dat niet was gebeurd.”
Michael McKeegan: “Je moet het je zo voorstellen: we spreken af om te repeteren. Iedereen komt op tijd. Behalve één kerel, die zonder verontschuldiging te laat komt. Dat is gewoon egoïstisch volgens mij: ik verwacht niet dat je als groep samenhokt en enkel maar voor de band leeft. Maar als het op de band aankomt, moet je wel je ego opzij kunnen zetten. Ik hoef ook niet in elk nummer een bassolo, want dat zou de nummers niet ten goede komen.”
“Je moet kunnen inschatten wat je sterktes zijn en wat die van de band zijn. En dan kun je geweldige platen maken. Met Martin kregen we bijna een vergaderzaalsituatie waarbij we rond de tafel zaten en discussieerden. We werden een soort debatclubje. Omdat we ons constant moesten verantwoorden voor wat we wilden. En daar slaat ook de albumtitel op: niets uitleggen, maar gewoon dingen doèn.”