Mintzkov Luna :: ''Er kan altijd nog een gitaar bij''

Dat een overwinning in de Rockrally lang niet garant staat voor een glorieuze toekomst, daar zijn voorbeelden genoeg van. Denk maar aan de Peter Pan Band en Charlie 45 die eerloos in de plooien van de geschiedenis verdwenen. Maar ook voor wie doorvecht is het in deze tijden niet gemakkelijk. Ondanks hun gouden plak had Mintzkov Luna geen andere optie dan alles uiteindelijk in eigen beheer te doen. M For Means And L For Love werd eind 2003 het vitale bewijs dat het zo ook kan. Na een welgevulde festivalzomer snijdt het Lierse kwintet nu een theatertournee aan.

“Juist: promo! Promo! Promo!”, glimlacht zanger-gitarist Philip Bosschaerts als ik in extremis de theatertournee aansnijd. Bijna de aanleiding voor je interview vergeten aan te raken: het gaat er soms chaotisch aan toe op zo’n interview in de marge van Marktrock. In een overvol café proberen we een mislukt (die cassettebandjes vol ruis toch!) interview uit december over te doen. Bij nader inzien blijkt onze recorder het net als ons ook meer te hebben voor het geluid van een bruisend etablissement dan voor de echo van een lege kleedkamer. Ter zake: alweer een theatertournee dus.

Bosschaerts: “Dat is ons aangeboden en we vinden dat interessant om te doen: wat covers spelen, wat nieuwe nummers en ook een paar herwerkte versies van onze songs. En om het statische van zo’n zittend concert te counteren hebben we via onze website een wedstrijd georganiseerd: jonge kunstenaars mochten ons video en visuals opsturen die we konden projecteren op de achtergrond. Het is altijd fijn om jonge mensen hun ding te laten doen terwijl wij spelen.”
“Wat zo’n theatertournee interessant maakt is dat je dan vaak voor een abonnementenpubliek speelt. Mensen die niet zo gemakkelijk op een festivalterrein raken en je nog niet kennen. Op die manier boren we misschien een nieuw publiek aan, waarna die onze cd zullen kopen om vast te stellen dat we toch geen fijn kamerorkestje zijn, juist.”
“Het is een ander gegeven dan een festivalpodium of een club, zo’n zaal met fauteuils: absoluut geen rock ’n roll, wat het moeilijk maakt voor ons. Hoe moeten we daar spelen? Dat is iets nieuws. Het is zelfs een beetje bourgeois, ja. We zullen hapjes serveren. (lacht). We spelen ook in de Bourla-schouwburg in Antwerpen. Dat zal de eerste keer zijn dat mijn tachtigjarige grootmoeder zal komen kijken: super, ik kijk er naar uit.“

Goddeau: Het heeft nog best lang geduurd vooraleer jullie plaat uit is gekomen. Maar dat was de bedoeling, geloof ik?
Bosschaerts: “Deels. Nadat we in 2000 de Rockrally wonnen, vroegen mensen onmiddellijk naar een plaat, maar dat was ons veel te snel. We waren helemaal niet tevreden over de nummers die we toen hadden en besloten onze tijd te nemen om er aan te werken en goed te leren spelen. We wilden vooral de juiste plaat maken.”
“In tussentijd stortte de muziekindustrie echter in elkaar zodat niets nieuws en jongs nog werd getekend. En zeker niets als ons dat wat buiten de lijntjes kleurt. Ik begrijp dat zelfs best en dus hebben we het maar zelf gedaan, in eigen beheer.”
“Dat is niet gemakkelijk, en we hebben er voor moeten lenen bij allerhande mensen, maar uiteindelijk valt het wel mee als je je aan je plan en je budget houdt. Bij een groot label kost een plaat opnemen stukken van mensen, wij hebben het heel beperkt gehouden. De basis van de plaat – bas, drum gitaar – hebben we op zes dagen tijd live ingespeeld in een goeie studio, waarna we bij producer Frank Duchene thuis alle keyboard, samples en stemmen hebben opgenomen.”
“Voor promotie is het budget vanzelfsprekend ook beperkt dan, en dus doen we ook dat zelf. Maar met ons management-team (Rockoco, dat onder andere ook Das ¨Pop en Laïs onder zijn hoede heeft, mvs) zijn we goed omringd en doen we alles samen. Dankzij hun goede contacten, loopt dat best los. Je hebt natuurlijk geen megabudgetten, wat je dwingt creatief te zijn en dat houdt het interessant.”