Mintzkov Luna :: ''Er kan altijd nog een gitaar bij''

Goddeau: Worden dromen van het buitenland in zo’n omstandigheden dan maar opgeborgen?
Bosschaerts: (beslist) “Neen, daar blijven we van dromen. En we proberen zeker verder in Nederland – waar we eigenlijk heel goed bezig zijn – maar er zijn ook plannen om de plaat in andere landen uit te brengen. Maar die zijn nog niet erg concreet. In Nederland hebben we echter een manager die onze zaakjes regelt en dat loopt heel goed. Zelfs singles die in België door de radio’s niet werden opgepikt, worden er gedraaid. Overdag klinken die Nederlandse radio’s immers wel als Radio Donna, ‘s avonds worden KinkFM en 3FM nogal Studio Brusselachtig. En dan spelen ze onze muziek wel.”
“We krijgen er ook heel postieve reacties bij optredens en op de plaat. Veel spelen in clubs en de daar uit voortvloeiende mond-aan-mondreclame werkt als methode echt wel. Net als goeie recensies in een blad als OOR. Overigens mochten we op Lowlands zelfs een tent afsluiten, terwijl Faithless ergens anders headlinede. Het publiek had dus de keuze tussen goeie en slechte smaak.” (grinnikt)

Goddeau: In eigen land was er voor Mintzkov Luna dit jaar een Werchter noch een Pukkelpop weggelegd. Kwatongen fluisteren dan wel eens dat dit ligt aan het feit dat jullie niet door Rock Werchter/Clear Channel gemanaged worden.
Bosschaerts: “Laten we over dat verhaal maar niet beginnen: Admiraal Freebee had vorig jaar vòòr Werchter 20.000 cds verkocht. Die had er moeten staan. Net als Sioen. Maar omdat zij onafhankelijk zijn hebben ze een jaar moeten wachten. Wij denken nu gewoon ‘dit jaar niet, dan komt het volgend jaar wel’. Het heeft er nog even naar uitgezien dat we op Pukkelpop konden spelen, maar dat ging uiteindelijk niet door.”

Goddeau: Bij de release van de plaat vertrok ook gitarist Bert Van Roy. De eerste strubbelingen in de groep?
Bosschaerts: “Het lukte niet meer om met Bert te werken. Van beiden kanten niet. En dus hebben we beslist dat hij beter kon vertrekken: als je met vier mensen er tweehonderd procent voor wil gaan en één iemand begint te twijfelen, dan moet je knopen doorhakken.”
“Dat is het rare aan in een groepje spelen: je begint met vijf joeng die in een kot kruipen, nummers maken en optreden. Vervolgens krijg je naam en faam op pakweg de Rockrally en sta je een stapje verder. En toen wilden de meesten van ons nog meer: er volledig voor gaan. En plots zegt één iemand ‘ik weet het niet, ’t is allemaal mijn ding niet meer’. Dan hou je er beter mee op. Maar we zijn nog goeie vrienden. We praten nog met elkaar op café.”
“Het is niet altijd gemakkelijk, maar gelukkig zijn we allemaal heel goeie vrienden. Ik zou het niet zien zitten om met mensen die geen vrienden zijn er zo voor te gaan want onze muziek komt er met veel bloed, zweet en tranen: we maken heel veel ambras en soms vliegen er zelfs micro’s in mijn gezicht. Maar uiteindelijk komt het altijd goed en staan we op het podium te lachen of te roepen naar elkaar. Dàt is erg fijn, maar nummers maken is echt de hel voor ons. En toch doen we het daarvoor. Wij repeteren ongeveer zes dagen per week en elke keer als we nieuwe nummers maken is het ruzie, maar toch komen we elke dag terug. Omdat we het niet kunnen missen. Noem het iets masochistisch.”

Goddeau: Mintzkov Luna is dus echt een groep: het is niet Philip die met kant-en-klare nummers afkomt?
Bosschaerts: “Neen, en dat is mijn grote frustratie. Ik kom met een begin af en met ideeën voor de beats, de keyboards, .... Dat wordt dan uitgeprobeerd en meestal afgebroken. We zijn heel democratisch en dat is heel frustrerend. Het is hel... Je kent dat wel, dat citaat van Churchill over democratie: “"Democracy is the worst form of government, except for all those other forms that have been tried from time to time." Zo is het dus maar net.”

Goddeau: Je hebt wel eens gezegd dat producer Frank Duchêne de pop in Mintzkov Luna heeft gebracht.
Bosschaerts: “Wij maken sowieso popnummers: of het nu aggresief of tegendraads is, er zit altijd melodie in. En Frank heeft dat er sterk doen uitkomen. Zijn verdienste is vooral dat hij de plaat die we wilden maken uit ons heeft gehaald, of tenmiste de plaat die uitdrukt wat we waren op dat moment. Als we M For Means And L For Love nu zouden opnemen zou die anders zijn. In het geheel ben ik er héél tevreden over, maar je evolueert: onze volgende cd zal anders zijn. Ik wil meer gitaren. Er kunnen altijd meer gitaren bij.”