Highwaymen

De zorgsector zal er niet mee kunnen lachen: een rolstoelpatiënt als serial killer is het hoogst politiek incorrecte vertrekpunt van deze roadslasher. En toch levert het een aardig visueel spektakel op in deze Highwaymen, die je een kleine tachtig minuten aan je stoel kluistert.

Weinig mensen zullen weten dat Steven Spielberg met dit type film één van de eerste films maakte. Ook The Duel (1971) gaat immers over de strijd tussen twee protagonisten op de lange verlaten wegen van het Amerikaanse landschap. Om maar te zeggen dat je aardig wat ervaring kan opdoen binnen dit subgenre. Regisseur Robert Harmon is zelf geen groentje in dit genre films. Hij maakte eerder — de inmiddels tot cultfilm uitgegroeide — The Hitcher.

In Highwaymen zit Jim Caviezel (Thin Red Line, The Count of Monte Cristo) als de getormenteerde Cray achter een emotieloze killer (Fargo) aan, die zijn auto als moordwapen gebruikt. Cray heeft zo zijn redenen om zich als een hond vast te bijten in Fargo’s spoor. Vijf jaar voordien had hij immers Cray’s vrouw van de weg gemaaid. In de wilde achtervolging die hij inzette, werd het lichaam van de killer herleid tot rolstoelvoer.

Elk serial killer filmpje behoeft een love intrest en hier wordt Cathérine Zeta-Jones look-a-like Rhona Mitra (The Life of David Gale, Get Carter, Hollow Man) door Fargo gebruikt als aas voor de onweerstaanbare moorddrift van de bad guy van dienst.

Hoewel Robert Harmon een relatief beperkt palmares heeft zowel kwantitatief als kwalitatief in onder meer They en het Jean-Claude Van Damme vehikel Nowhere in Run, heeft hij zeker talent. We waren vaak oprecht verbaasd over de mooie manier waarop hij cruisende auto’s op de verlaten wegen in beeld brengt. Maar een SAAB tientallen meters in de lucht laat vliegen, nadat hij langs achter werd aangereden is er toch een flink stuk over.

Ook was het bijzonder leuk om Colm Feore eens in een andere rol te zien dan als de gebruikelijke advocaat, dokter of politieagent. Kolder troef wanneer deze secuur vertolkte killer zijn auto verlaat en het voertuig laat zakken op dezelfde manier als de bussen van De Lijn wanneer er een rolstoelpatiënt moet af of opstappen.

Hoewel stromend naar een voorspelbaar einde, is Highwaymen voor ons zeer aangenaam tijdverdrijf op een late maandagavond. We zaten alvast snel in onze wagen toen we op de ietwat verlaten ondergrondse parking recht in de twee koplampen van een geparkeerde auto keken.