Reconstruction

Van een film die in Cannes de Camera d’Or wint voor beste debuut, mag je iets verwachten. De trofee bleek terecht. Reconstruction is een voltreffer. Ga zitten en open je ogen voor deze bevreemdende meditatie over de oorsprong van de liefde.

Christopher Boe staat al van bij zijn eerste film te boek als het Scandinavische antwoord op David Lynch. Reconstruction is een film in de magisch-realistische stijl waar Lynch al jaren een patent op heeft met films als Blue Velvet, Lost Highway en Mulholland Drive. Allerlei bizarre personages, geheugenverlies, droompassages en een dreigende maar lieflijke soundtrack op de voorgrond. Ook thema’s als trouw, jaloezie en afgunst keren bij beide cineasten terug. Vraag rest of deze jonge Deen deze dit zwaar merkteken wel kan dragen?

De stilistische perfectie van Lynchs’ films is Christoper Boe is alvast niet ontgaan. Hij wordt ook duidelijk beïnvloedt door het werk van Lars Von Trier (The Kingdom). Toch wil de regisseur een eigen stempel drukken, onder meer door de keuze van het beeldmateriaal. Hij opteert immers voor hetzelfde procédé als de makers van Steve + Sky. Terwijl in Steve + Sky veel schoonheid verloren ging door deze foutieve keuze, blijkt de korrelige look hier uit te monden in bevreemdende atmosfeer. Ook andere experimenten worden geëtaleerd, zo wordt een vrijscène in met het stop-motion-procédé geportretteerd. Net door minder te tonen, wordt de kijker naderbij betrokken in dit realistische liefdesspel.

In Reconstruction wordt Alex na een avondje overspel met de getrouwde Aimée niet meer herkent door vriendin Simone of zijn familie en vrienden. Zelfs zijn flat, portefeuille,… kortom alles wat hij heeft, zijn verdwenen. De overspelende man wordt gespeeld door Nikolaj Lie Kaas die eerder schitterende in twee dogma films (The Idiots, Open Hearts).

Zijn verleden werd hem ontnomen samen met zijn daad van ontrouw. Hij lijkt nog maar één toekomst te hebben. De kijker wordt danig in verwarring gebracht. Daarenboven wordt zowel Simone als Aimée in werkelijkheid door dezelfde actrice gespeeld, vertolkt door de bijzonder mooi in beeld gebrachte Maria Bonnevie gespeeld. Alex vermoedt eerst een flauwe grap en verwacht dat één of andere candid camera ploeg uit de bomen zal springen. Maar dat lijkt niet het geval.

Zijn de critici juist en is dit het Deense antwoord is op David Lynch? Wel nee, wij zeggen toch niet onvoorwaardelijk ja. In tegenstelling tot David Lynch geeft Boe de kijker veel meer aanknopingspunten, waardoor je bij een tweede kijkbeurt een zekere logica kan terugvinden. Terwijl de films van zijn Amerikaanse tegenhanger met elke kijkbeurt een nieuwe interpretatie opdringen. Een Lynch Light misschien? Ook hierop een negatief antwoord, want die maakte de man al zelf met The Straight Story.

Toch kan dit als debuut zeker tellen, laat, wat ons betreft, die man maar filmen. Of om met de woorden op de eindgeneriek te spreken: "Het is allemaal film. Het is allemaal constructie. En toch doet het pijn." En daarvoor gaan we toch allemaal naar de film?