Joss Stone :: Mind Body & Soul

Waarschuwing: deze recensie bevat een aantal opbiechtingen van onzentwege. Mocht u dus niet tegen bekentenisliteratuur kunnen: wegwezen. Geen paniek, we zijn ons hart niet verloren aan deze blonde schoonheid zelve — wij vallen eerder op zwartharig — maar om wat op haar plaatje staat. Laten we dus maar meteen met de moeder aller bekentenissen beginnen (en God weet dat het ons een hoop credibiliteit heeft gekost bij de hippere redactrices): wij vinden deze Mind Body & Soul nog niet eens zo slecht.

We moeten ook opbiechten dat wij op een occasionele hit van Dusty Springfield, Aretha Franklin of Otis Redding eigenlijk geen fluit kennen van soul. Dat zeventienjarig Engels soulwonder Joss Stone kon ons dus ook rijkelijk lang behoorlijk gestolen worden. Lagen wij wakker van deze variant op onze Junior Jazz, het brave veertienjarige wicht dat op tv bewees dat ze kon zingen en vervolgens in het voorprogramma van Laïs ongemakkelijk mocht staan wezen in de spots (Wij kijken om eerlijk te zijn uit naar het moment dat dat meiske zal beginnen te rebelleren tegen die oude venten die haar omringen)?

Maar bon, we proberen toch steeds zo semi-professioneel als mogelijk tewerk te gaan en dus checkten we dat wonder eens uit toen ze haar truukje in Werchter op de planken van de Marquee kwam vertonen. En zie: we waren toch een heel klein beetje verkocht. Lag het aan de omstandigheden (zo rond etenstijd op de planken voor die tent onder een goedmoedig zonnetje)? Feit is dat we Josske Stone toen wreed schoon vonden. En voor alle duidelijkheid: dat sloeg op haar muziek, niet op de gestringde puber zelf.

Mind Body & Soul is hier ondertussen ten huize gearriveerd en daar hebben we nog geen spijt van gehad. Hit van het moment — zo bekennen wij alweer fluks — is hier dan ook de eerste single “You Had Me”. Met zijn pompende baslijn, dat aanstekelijke refrein en de manier waarop Stone op haar zwartste-soulmama zingt van “Messin’ with ma mind” vinden wij dit onweerstaanbaar.

Ondertussen is deze échte debuutplaat van Stone (The Soul Sessions dat voor de zomer verscheen bevatte enkel covers, dit is de eerste plaat waarop voornamelijk originele nummers staan waar Stone zelf vaak aan heeft “meegeschreven”) uitgegroeid tot favoriete zondag- (en zaterdag-)ochtendplaat van het moment. Dit is van die muziek die gemoedelijk wegdeint, ideaal voor een nog niet helemaal helder hoofd dat in alle warmte wil wakker worden.

Is dit zo glad en gepolijst als de kritieken luiden? Absoluut, maar dat neemt niet weg dat nummers als “Snakes And Ladders” of “Don’t Cha Wanna Ride” prachtige songs zijn. Of dat “Right To Be Wrong” geen sterke opener is. En ook bij het op een reggaebeat drijvende “Less Is More” is het aangenaam verpozen. Tweede hoogtepunt naast “You Had Me” is echter het breed opgevatte, troostende “Security” dat het met een heel koor aan backingvocals doet.

Voorlopig is Stone nog gewoon een bakvis met een verbluffend mooie stem en enkele leuke liedjes. Genoeg om ons het opstaan aangenamer te maken, nog niet voldoende echter om ons midscheeps te raken. Dat kan nog komen: geef het een paar smeerlappen van lieven en een serieuze alcoholverslaving, of iets van dien aard. Vanzelfsprekend zijn er betere soulplaten gemaakt (er zijn ook betere platen dan Nirvana’s Bleach), maar mogen we u daarvoor doorverwijzen naar onze nog aan te werven Chef Soul (vacature nu open)? Dan gaan wij ons nu een verzamelaar van Aretha Franklin aanschaffen. Een mens is nooit te oud om bij te leren.