Any Way The Wind Blows

Any Way The Wind Blows  
Print
    

Al jaren verklaart Tom Barman aan iedereen die het wil horen dat hij ooit zou terugkeren naar zijn eerste liefde: de film. Drie jaar lang heeft hij er aan zitten sleutelen en nu mag de mensheid zijn debuutfilm Any Way The Wind Blows in zijn volle glorie bewonderen.

De frontman van dEUS wist maar al te goed dat een hele lading critici Imagestonden te springen om zijn lang verwachte debuut vakkundig af te breken. "Nog zo’n hip ventje dat denkt dat hij zo maar in één, twee, drie een filmpje in elkaar kan flansen." Barman liet al dit gezever achter zich en stortte zich vol overgave op zijn ambitieuze droom.

In ware Paul Auster-stijl werpt Barman een blik op de verschillende verhalen van een aantal opmerkelijke personages op een zomerse vrijdag in de Antwerpse metropool. Twee geflipte Gentenaren (Jonas Boel en Titus De Voogdt) dwalen door ’t stàd op de vlucht voor de flikken en op zoek naar lekkere wijven. Een leraar Frans (Eric Kloeck) kampt met een serieuze burn-out. Twee naïeve Antwerpse trutjes vertellen elkaar hun liefdesproblemen. Een gedesillusioneerde filmoperateur (Frank Vercruyssen) zit zonder werk. Een bizarre windman (Sam Louwyck) heeft last van zijn beweeglijke heupen. Hun paden kruisen elkaar in het holst van de nacht op een knallend feestje, het hoogtepunt van de film.

Het feestje wordt in geheel videoclipachtige stijl in beeld gebracht: flitsende beelden van dansende mensen op een dreunende soundtrack, die doorheen de hele film opmerkelijk aanwezig is. Het oor krijgt ook wat, niet alleen op vlak van muziek (Magnus, Charles Mingus, Herbie Hancock, Queens of The Stone Age…) maar ook op vlak van accenten en talen. Engels, Antwerps, Frans, Gents: het wordt allemaal nonchalant door elkaar gebrabbeld. Niet altijd even eenvoudig om volgen, maar wel leuk.

ImageBarman weet met Any Way The Wind Blows als geen ander een eigentijdse hippe sfeer te scheppen. Hij doorbreekt het veel te brave en commercieel gerichte keurslijf waarin de Belgische film veel te lang zat vastgegespt. Hij durft te opteren voor een gewaagde montage, voor excentrieke personages zoals de hilarische Kiss-aanhanger (Frank Focketyn) in technodagen of de windman, en voor het vaak gevreesde open einde.

Tom Barman wou een Belgische film maken die "swingt, rockt, stottert, heen en weer waait, schaamteloos anticlimactisch is, niets uitlegt, veel weglaat, doet lachen en op een bepaald moment gewoon stopt." Na geheime beraadslaging zijn we tot het volgende besluit gekomen: geslaagd met grote onderscheiding.

21 juli 2003


Meer op Goddeau.com
goddeau.com
goddeau.com