Ozark Henry :: ''Ik ben een Don Quichotte''

Met The Sailor Not The Sea keert Piet Goddaer terug op het voorplan waar voorganger Birthmarks hem had gekatapulteerd. Niet geneigd tot louter herhalen, sleurt hij de toen verworven aanhang mee in de complexe wereld die hem op zijn eerste twee platen eigen was, terwijl hij tegelijk alweer een reuzensprong voorwaarts zet. Vier platen ver in zijn verhaal heb je nog altijd het gevoel dat hij nog maar aan het begin staat. Waarmee we ons verzekerd achten van nog vele boeiende hoofdstukken de volgende jaren.

Er is dan wel een behoorlijke tijd overheen gegaan, maar eigenlijk hebben de opnames maar 28 dagen geduurd en is de plaat al een half jaar af. "Praktisch gezien kon de plaat al begin mei in de winkels liggen, maar dat had geen zin," verklaart Goddaer, "het is een echte najaarsplaat." En door het grote succes van Birthmarks bleef hij ook maar toeren: "Zolang er publiek was bleef ik optreden, daarna kwam de soundtrack voor Sedes & Belli en toen ik eindelijk klaar was om aan een nieuwe plaat te beginnen vroeg Joost Zweegers me om de nieuwe van Novastar te produceren. Dat was niet meer dan evident aangezien ik die plaat mee had geschreven. En dus trok ik dan ook maar op theatertournee, iets wat ik eerst had afgewezen. Pas daarna kon ik aan The Sailor Not The Sea beginnen."

Sinds het verschijnen van Birthmarks is er veel veranderd in de wereld van Piet Goddaer. Was de bleke Kortrijkzaan vooraf nog een illustere onbekende voor de meesten, een man die in de marge van de popmuziek knutselde en zich er als grootste wapenfeit op kon beroemen dat David Bowie hem wel kon pruimen, plots werden alle spots op hem gericht. Drie jaar later is het nieuwe The Sailor Not The Sea dé Belgische release van het najaar. Zoals steeds blijft Goddaer er echter ijzig kalm bij.
Piet Goddaer: "Eigenlijk heeft dat succes niets veranderd, zeker niet als het om druk gaat. Integendeel: het zorgde zelfs voor meer enthousiasme omdat ik meer dan vroeger de zekerheid had dat er iemand op een nieuwe plaat van mij zat te wachten. Dan kan ik veel relaxter werken, ik wist dat er mensen zouden luisteren en mij een kans zouden geven."
"De opnames zelf heb ik weinig anders aangepakt: de basis heb ik thuis opgenomen, daarna zijn we de studio in getrokken. Het enige verschil is dat een paar sterke gastmuzikanten als Jah Wobble en Jaki Liebezeit (van Can, mvs) meespelen. En Audrey Riley hielp ook weer."
"Als er iets speciaals aan de plaat is, is dat alles wat je hoort ook live is ingespeeld, zelfs de meest vreemde geluiden, terwijl mijn vorige platen eigenlijk bijna pure programming waren, studiogeknutsel. Al is er nu ook nog wel wat geprutst. Maar de plaat klinkt wel strakker, warmer en organischer daardoor. Coherenter misschien ook."

Goddeau: Ik heb de indruk dat het na het nogal éénduidige Birthmarks terug wat gelaagder mocht.
Goddaer: "Op een andere manier dan, want eigenlijk vind ik The Sailor Not The Sea puurder dan Birthmarks. En daardoor net complexer: ze is gesofisticeerder. Het is een echte karakterplaat: ze kan voor de luisteraar net zo goed lichtheid uitademen als dat er een koppigheid in zit."
"Of The Sailor Not The Sea een reactie tégen Birthmarks is? Dat zie je verkeerd: de nieuwe plaat heeft alle kwaliteiten die in mijn vroeger werk zaten. En waar ik vooral blij om ben: ik ben in mijn opzet geslaagd een plaat te maken waarop de singles niet opzichtig uit het geheel springen. Op sommige albums hebben de singles zo’n belang dat ze niet bij de plaat horen maar er opzichtig single staan te wezen. Wat ik geprobeerd heb is te zorgen dat je de singles niet voelt komen, dat ze de andere nummers niet wegconcurreren. De hele plaat is een trip en singles moeten het laatste zijn waar je mee bezig bent. Er staan singles op, maar ze zijn niet zo evident tot je ze uit de plaat licht en geïsoleerd naast oude singles zet. Dan zijn die plots de kleine broertjes tegenover die nieuwe."

Goddeau: The Sailor Not The Sea voelt aan als een huiskamerplaatje, terwijl Birthmarks gemaakt was om over grote festivalweides te schallen. Is dat de invloed van de theatertournee die je vorige herfst ondernam?
Goddaer: "Onderschat deze plaat niet, speel hem maar eens luid. Het verschil zit hem in die paar nummers in het begin die hypnotiserend traag zijn. Die creëren intensiteit. Maar zet "Jocelyn" of "Vespertine" eens vollen bak: op Birthmarks staat geen enkel nummer dat op die manier stampt. Alleen laat je je meer ontroeren door de atmosfeer omwille van de manier waarop de plaat begint. Je wordt door "La Donna E Mobile" direct meegezogen in een bedwelmende atmosfeer."
"Ook live speelt dit album veel gemakkelijker. Er zit veel meer energie in de nummers dan. Maar dat wil niet zeggen dat het geen luisterplaat is: ze is zo gemixt dat zelfs als je ze luid zet er geen storende klanken in zitten. Zo is de plaat ook meer bestand tegen modes en tegen de tijd. Dat vind ik belangrijk."