Aereogramme :: ''Ik blijf geen moment hetzelfde, dus waarom zou onze muziek dat moeten?''

Aereogramme, dat wil zeggen: woeste uithalen, ingetogen momenten, pop en metal en ook een stevige scheut postrock. En dat allemaal in één en hetzelfde nummer. Met Seclusion verkennen de vier Schotten nu ook de nuances in het “eerst zacht, dan ongemeen hard”-trucje dat hun Sleep And Release in 2003 één van de platen van het jaar maakte. En opnieuw zullen ze dit jaar niet ver uit de buurt van onze top tien eindigen. Wat de Schotse groep brengt is ongehoord en uitzonderlijk, daar is ook voorman Craig B. het mee eens.

Craig B.: “Ik denk wel dat we uniek klinken, ja, maar de invloeden op de band zijn dan ook erg divers. Zo groeide ik op met singersongwriters als Mark Kozelek en Mark Eitzel, maar eveneens met extreme metalbands als Metallica, Slayer, Neurosis en Converge. Wat duidelijk een invloed heeft op hoe onze songs ontstaan. Campbell en Iain brachten dan weer die duistere elektronische invloeden mee: Cambell is gek op Depeche Mode en Throbbing Gristle, Iain kan toveren met zijn computer en is gek op Tom Waits. En dan brengt Martin daar nog vreemdere elementen in binnen door zijn achtergrond in bigband-orkesten.”
     “We voelen wel verwantschappen met andere groepen als het gaat om werkwijze en hun liefde voor muziek, maar ik kan me geen andere band voor de geest halen die klinkt als ons. Dat maakt ons enig in onze soort, maar het is evengoed het touw waarmee we onszelf misschien zullen wurgen.”

Goddeau: In elk geval zit jullie muziek nogal ongemakkelijk op de scheiding tussen metal en indie, twee erg verscheiden werelden. Hoe gaan jullie daar mee om?
Craig B.: “Best vlotjes. Ik denk dat die vraag zich veel meer aan de luisteraar opdringt. Ikzelf zou immers geen album willen maken dat ons aan één van beide kanten van die lijn zou doen terechtkomen, dat zou me dood vervelen. De uiteenlopende kanten van onze muziek zijn immers een directe weerspiegeling van al de emoties waar we elke dag door gaan. Ik blijf geen moment hetzelfde, dus waarom zou onze muziek dat moeten?”

Goddeau: Niettemin is het niet moeilijk om op het internet interviews te vinden waarin je je redelijk bitter uitlaat over jullie beperkte succes. Je gaat zelfs zover als te zeggen dat je perfect begrijpt dat groepen hun muziek bijstellen tot ze commerciëler worden.
Craig B.: “Goh. Hier kan ik onmogelijk op antwoorden zonder als een huilebalk te klinken. Laat ik het zo stellen: wat als ik een gezin wil of een eigen stek? Nu leven we van maand tot maand, met shitty jobs die ons toelaten zoveel te spelen. Het toeren betaalt zichzelf maar we houden er niets aan over, dus komen we thuis met als enige optie terug die rotjob te gaan doen om de huur voor de volgende maanden te verdienen. Ik ben vol van onze muziek, maar het brengt me geen eten op de tafel of een dak boven mijn hoofd.”
     “Ja, ik ben blij dat wij nog niet hebben toegegeven om onze muziek te laten verwateren tot iets dat gemakkelijker verteert. Maar het kan soms beangstigend worden als ik in mijn bed lig na te denken over hoe ik geen spaargeld heb voor als ik tachtig jaar oud zal zijn en mijn blaas niet meer zal kunnen controleren.”