A Lifetime Of Temporary Relief :: Parels uit het vagevuur van Low

Op A Lifetime Of Temporary Relief – 10 Years Of B-sides And rarities verzamelde Low niet minder dan 52 tracks op drie CD’s, en gooit er een DVD met documentaires, live-opnames en video’s bovenop. Hoewel het hier vooral om niet langer of moeilijk te verkrijgen nummers gaat, is het ook een terugblik op de voorbije tien jaar nu de band schuchter een nieuwe richting lijkt in te slaan.

Verschillende bands blikken zo nu en dan eens terug op de voorbije jaren en brengen dan een Best Off uit waarbij naast het rijtje singletjes het obligate nieuwe nummer staat om de schare fans een reden te geven het album toch te kopen. Anderen brengen een CD vol b-sides, demo’s en onuitgegeven tracks uit, wat maar al te vaak een excuus is om overschotjes, half afgewerkte songs en ideetjes die terecht de platen niet haalden aan de man te brengen. Fans kopen nu eenmaal alles.

Het is dan ook een verademing wanneer een band echt moeite doet om haar fans een inzicht te geven in wat gesneuveld was en Low doet dat aardig: tien jaar is een lange tijd en een mooie gelegenheid om even achterom te kijken naar wat achter je ligt. Low kiest met haar box resoluut voor het beste van twee werelden: niet alleen vinden we nummers van niet langer verkrijgbare EP’s terug maar ook tracks voor allerlei compilaties en zelfs enkele demoversies van songs, netjes voor de studioversies geplaatst trouwens. De pracht van deze box ligt echter niet in haar volledigheid noch in hoe ze de honger van Lowfans stilt dankzij de kleine linernotes bij de songs of de demoversies maar wel in de songs an sich: A Lifetime Of Temporary Relief is geen louter voer voor die hards maar een mooie aanvulling of zelfs introductie tot Low. Hier zijn geen b-kantjes of obscure songs verzameld maar wel kleine meesterwerkjes. We hadden van Low niet anders verwacht.

Low bracht in 1994 met I Could Live In Hope haar eerste album uit, dat verdronk in tristesse, zacht aangeslagen drums en de ijle zang van Mimi Parker en Alan Sparhawk. De titel was -- nomen est omen -- goed gekozen: ondanks de droefheid schemert doorheen Lows muziek steevast iets hoopvols door. Op basis van hun muziek werd al snel de term slowcore gehanteerd, een term die vele ladingen dekt, in onze contreien zal men eerder spreken over Duystermuziek. Maar Low is zoveel meer dan dat.

Afkomstig uit het Amerikaanse Duluth (Minnesota) is de groep op meerdere vlakken een buitenbeentje te noemen. Niet alleen zijn Sparhawk en Parker al een eeuwigheid getrouwd, hebben ze samen een kind (net zoals Thurston Moore en Kim Gordon hoor ik u nu al roepen) maar zijn ze ook nog eens praktiserende gelovigen, mormonen meerbepaald. En hoewel ze zelf grif toegeven dat religie en spiritualiteit een weg vinden naar de teksten, horen we nergens de preker die wel in David Eugene Edwards (16 Horsepower en Woven Hand) schuilt.