A Lifetime Of Temporary Relief :: Parels uit het vagevuur van Low

De zachte, vaak ingehouden minimalistische muziek en de religieuze overtuiging van het koppel doen veel ernst vermoeden, het tegendeel is echter waar: zo kan u op hun eigen site enkele foto’s terugvinden van een Misfits-set (u weet wel, waar Glen Danzig uit voortkwam) die ze brachten in ’98 en worden we op CD 2 van de box vergast op enkel mystery-tracks die verdomd noisy te noemen zijn. Ook de titels laten soms een dubbelzinnige houding vermoeden, zo is er “Peanut Butter Toast and America Bandstand” op de compilatie When I’m Hungry, I Eat: Songs About Food uit 1996 of de song “Don’t Drop The Baby” dat voor de zus van Mimi Parker geschreven werd.

Als een kruising tussen Simon and Garfunkel en Joy Division, zo wordt Low op haar site beschreven. Het mag dan ook geen verbazing wekken dat het trio in 1995 “Transmission” coverde voor het album A Means To An End: A Tribute To Joy Division. Daarnaast coverden ze echter ook -- al dan niet voor een tribute-album -- “Surfer Girl” (Beach Boys), “Heartbeat” (Wire), “I Started A Joke” (Bee Gees), “Long Long Long” (The Beatles), “Lord, Can You Hear me?” (Spiritualized en niet Spacemen Three zoals ze zelf zeggen), “Blue Eyed Devil” (Soul Coughing), “Blowin’ In The Wind” (Bob Dylan), “Open Arms (Journey), “…I Love” (Tom T. Hall), “Carnival Queen” (Jandek), “Last Night I Dreamt that Somebody Loved Me” (The Smiths), “Fearless (Pink Floyd), “Back Home Again” (John Denver), “Jack Smith” (The Supreme Dicks), Freebird (Lynyrd Skynrd), “Porgram” (The Silver Apples), enkele kerstliederen en “Sunshine” (traditional).

Uiteraard is niet elke cover even geslaagd te noemen, noch passen ze allemaal even sterk in het Low-universum. Maar het blijft een knappe prestatie te noemen hoezeer het trio zich de verschillende songs eigen heeft weten te maken. In hoeverre Low een muzikale koerswijziging doorgemaakt heeft doorheen haar bestaan, blijft moeilijk in te schatten louter aan de hand van deze verzamelbox. Wie debuutalbum I Could Live In Hope echter naast hun laatste en achtste album Trust legt, hoort slechts enkele kleine koerswijzigingen: de kenmerkende ijle zang van Parker en Sparhawk blijft aanwezig, maar sommige songs lijken niettemin meer om het lijf te hebben en een agressievere toon aan te slaan.

Het is dan ook de vraag welke richting Low nu zal inslaan. Zal ze terug keren naar de zachte aanslagen die de eerste tien jaar gekenmerkt hebben of zullen ze resoluut de weg van Trust verder inslaan zonder hun afkomst te verloochenen? Het nieuwe album The Great Destroyer, gepland voor januari, lijkt het tweede te bevestigen.