Delays :: ''Het heeft jaren geduurd voor we instrumenten kochten, maar we zaten wel in een groepje''

U ziet ons van goddeau misschien als een stelletje zware depressivo’s die met een doodernstig gezicht hun oor enkel aan de meest intellectuele en hippe releases van het moment lenen. U kon niet fouter zijn, wij houden immers van pop. Goeie pop dan wel: geef ons een euforisch refrein, wat vrolijke harmonieën en onze dag kan niet meer kapot. En dat hebben Delays ons dit jaar wel al geleverd. Eerst met hun kwikzilveren debuut Faded Seaside Glamour, nu met de nieuwe single "Lost In A Melody" dat een nieuw album voor volgende lente nu al op de radio aankondigt. Het afwassen, tandenpoetsen en plooien van de was is weer een stuk vrolijker geworden nu we al eens onze falset kunnen bovenhalen bij het meezingen. Het spijt ons, buurvrouw!

De broertjes Greg en Aaron Gilbert (zang/gitaar & toetsen/programming) hadden geen zin in een interview met een sympathiek webzine, bassist Colin Fox moest dringend iets gaan nakijken aan zijn instrument. Maar tekst en uitleg bij de glinsterende pop van Delays zouden we krijgen en dus schoof de familienaamloze drummer Rowly even bij ons aan. Tijd voor die eerste prangende vraag:

Goddeau: Waar zaten jullie in godsnaam met jullie gedachten toen jullie besloten popmuziek te maken? Je weet toch dat het enkel garage is dat de klok slaat tegenwoordig?
Rowly: "Goh, eigenlijk dachten we niets. Southampton, waar we vandaan komen, is nogal anti-fashion. De mensen moeten er niets weten van dingen waar opzichtig het etiket ’London’ of ’New York’ aan vasthangt met als gevolg dat er heel veel groepjes zijn, maar geen één op een ander lijkt. En geen van hen ook mee is met de tijdsgeest. (lacht). Ze zijn bewust onmodieus en breken dan ook niet door, op ons na. Al heeft Rough Trade net een akoestisch duo getekend dat ook van bij ons komt: Pellumair. Erg goed."
"Die diversiteit is ontstaan doordat bands in Southampton niet met elkaar optrekken. Ik kan me voorstellen dat in Londen groepen elkaar de ganse tijd tegenkomen in clubs waar hun soort muziek wordt gespeeld, en er zo scènes ontstaan. Bij ons repeteren groepjes gewoon in garages, weg van anderen. We zijn erg afgesneden van de buitenwereld dan: of het nu garage is of electroclash of iets anders dat tegenwoordig hip is, we weten het gewoon niet. Wij houden het dus bij leuke melodische poprock."

Goddeau: Welke invloeden zijn ondertussen al doorgesijpeld tot in Southampton? Nog steeds het gezegende jaar 1995 toen Britpop de ether beheerste?
Rowly: (lacht) "Niet Britpop in de slechte zin van het woord in elk geval. Menswear en zo. De populairste band in Southampton is nog steeds The Stone Roses. Wie weet zit Southampton dus wel in een gigantische tijdsbel waar het altijd 1989 is. Als je er naar een indieclub gaat, mag je er zeker van zijn dat je een paar keer The Stone Roses hoort passeren, en de Happy Mondays en Inspiral Carpets."

Godeau: Dat verklaart de baggy invloeden op Faded Seaside Glamour als in "On" of "Stay Where You Are".
Rowly: "Het zijn invloeden ja, maar het is niet de enige muziek waar we naar luisteren. Ik ben net zo goed gek van Cocteau Twins en Prince. Die elektronische kantjes zijn er pas met de komst van Aaron bijgekomen. Voordien waren we niet verder geraakt dan remixes van de Happy Mondays en 808 State, hij leerde ons Kraftwerk en Daft Punk kennen."