Delays :: ''Het heeft jaren geduurd voor we instrumenten kochten, maar we zaten wel in een groepje''

Goddeau: Een andere invloed die jullie in interviews altijd vermelden zijn de vroege Manic Street Preachers. Misschien mis ik iets, want ik hoor die absoluut niet in jullie muziek.
Rowly: "Dat kan wel, het is vooral iets uit onze beginperiode toen we onze instrumenten nog niet goed beheersten. Greg schreef echter wel al van die hele melodieuze nummers à la The La’s en die speelden we dan snel en punky om ons onvermogen te verbergen. ’Zoals de Manics’, vonden we, maar we waren gewoon technisch nog niet onderlegd genoeg om die melodieuze stijl aan te kunnen. Uiteindelijk: in het begin bestond de groep enkel in onze dromen, praatten we erover zonder iets te doen. Het heeft jaren geduurd voor we ook effectief instrumenten kochten, maar Greg en ik hadden wel al lang besloten dat we samen een muziekgroepje vormden. We vroegen zelfs meisjes of ze geen achtergrondzangeressen wilden worden." (lacht)
Goddeau: Leuke versiertruc, moeten we ook eens gebruiken. Jullie kopieerden ook de look van de vroege Manics?
Rowly: "Yeah, misschien hadden we meer hun attitude overgenomen dan de muziek. We hebben in die beginperiode ook in luipaardbroeken en dergelijke rondgelopen; we kleedden ons opvallend omdat we ons niet echt op ons gemak voelden met onze muziek. Ik droeg vaak ook iets zilverachtigs met glinsters, met een ingesteldheid van ’ik kan dan wel niet drummen, de mensen kijken wel naar me’."

Goddeau: Die anti-Londenpose hebben jullie overigens tot in het uiterste gedreven. Platenfirma’s die jullie aan het werk wilden zien, moesten maar naar Southampton afzakken.
Rowly: "Dat is zo. Al hebben we één Londense show gegeven. Maar het stelt niets voor in Londen spelen, al denken veel groepen daar anders over omdat ze hopen dat er dan volk uit de platenbusiness zal zijn. Maar dat is niet zo: je mag dan spelen in een klein clubje en de enige mensen die er komen kijken is de buslading volk die je zelf hebt meegebracht om je in Londen te zien optreden."
"We hebben het dus anders aangepakt eenmaal we een demo hadden waar we tevreden over waren: we stuurden, hem naar Rough Trade omdat we dat een geweldig label vonden, en heel snel hoorden we iets van hen. Ze vroegen ons of we in Londen zouden spelen binnenkort. Neen, hij moest maar naar Southampton komen. En dat deed hij: we gaven hem een privé optreden in die ene club die de stad rijk is."

Goddeau: Uiteindelijk verstreken er negen maanden tussen de opnames van de plaat en het verschijnen ervan. Hoe kwam dat?
Rowly: "Het album is in die tijd nog veel veranderd hoor: negen maanden voor de release dachten we wel dat de plaat af was maar toen we opnieuw de studio introkken om wat b-kantjes op te nemen, vonden we die zo goed dat we ze op de cd wilden. "You Wear The Sun", "On" en "Bedroom Scene" zijn zo allemaal albumtracks geworden ten nadele soms van andere songs die van de plaat verdwenen. Telkens weer dachten we dat het klaar was, maar een nieuwe b-kantjessessie veranderde dat elke keer weer."
"Die songs die nu het album niet haalden gaan we misschien opvissen voor ons tweede album, dat volgende lente zal verschijnen. "Lost In A Melody" is daar de eerste single van. Er zal op dat album veel meer een elektronische kant aanwezig zijn. Meer Daft Punk, zeg maar. "Lost In A Melody" is zelfs bijna een disconummer. De kern blijft melodieuze pop, maar het zal toch met meer beats zijn als "Stay Where You Are" op ons debuut."
"We gaan voor de twee kanten: als het een rinkelende, jangly popgitaar heeft, gaan we ze heel erg doen rinkelen, zal het elektronisch zijn, dan ook héél erg elektronisch. Het zal heel divers zijn, maar het blijft wel popmuziek. Het is een zware taak maar hopelijk kunnen we het tij een beetje keren: vroeger betekende popmuziek The Stone Roses, The Smiths, The Beatles, nu is het woord gereserveerd voor al die winnaars van competities op tv als Idols — dat moet terug anders."
"Hopelijk zullen er nog meer bands komen als Franz Ferdinand die onbeschaamd pop maken. Misschien wordt het woord zo terug hip. Ik denk echter wel dat het tij gaat keren: mensen raken die garagerock beu, net als met grunge net voor britpop haar opmars begon. Een paar van die garagebandjes vinden we wel fijn: The Strokes, The Libertines, maar er zijn er gewoon te veel en ze zijn te middelmatig."