|
"Ik ga niet van de daken schreeuwen dat je naar mijn muziek moet luisteren maar gewoon zeggen dat het eigenlijk wel een goede plaat is, doe ik ook niet. Nee, het is een fantastische cd.", antwoordt Bruno Deneckere op onze vraag of bescheidenheid niet zijn hoofdzonde is. Goddeau ging samen met de man naar de cd-voorstelling van Derek’s nieuwe plaat The Waiting Room kijken in Trefpunt in Gent. N´ de plicht: een interview met Deneckere over zijn nieuwe traditionele alt. countryalbum Crescent Of The Moon en zijn tribute aan Nick Drake.
 Goddeau: Je nieuwe plaat heeft bijna vijf jaar op zich laten wachten.
Bruno Deneckere: "Dat is zeer lang. Het is niet zo dat ik de afgelopen jaren niets heb uitgespookt. Ik heb eerst een solo-album opgenomen met HT Roberts. Met die full cd ben ik op enkele firma’s afgestapt: zonder succes. Op den duur was ik niet meer tevreden over de plaat: het had al zo lang genoeg geduurd vooraleer ze af was en ik besloot opnieuw te beginnen en mijn nummers live op te nemen in de studio: veel plezanter en sfeervoller."
Goddeau: Het was geen gemakkelijkheidsoplossing?
Deneckere: "Je moet het wel kunnen, hé. Je kan niet met om het even wie in de studio kruipen. Ik had het geluk goed omringd te zijn. De opnames vonden plaats in Hannut in het huis van een bevriende binnenhuisarchitect. Hij heeft een hoeve gerenoveerd en omdat hij zelf ook in een groep speelt, heeft hij er een deftig repetitielokaal in ondergebracht: goed geïsoleerd en ruim genoeg om er een cd op band te zetten. We hebben de elf songs in één dag opgenomen. We waren zo blij als kinders. De opnames hadden net zo goed kunnen tegenvallen."
"Op de hoes staat niet duidelijk vermeld wie de plaat geproducet heeft omdat we dat met z’n allen hebben gedaan. Als je met een goede équipe bent, heb je ook geen echte producer nodig. En als je toch met een producer wil werken, moet je iemand vinden waarmee het klikt. Misschien opteer ik ooit wel eens voor Roland." Goddeau: De man die niet kwam opdagen toen jullie onlangs samen moesten optreden in Brugge.
Deneckere: "Dat hij er uiteindelijk niet bleek te zijn, is natuurlijk niet zeer onverwacht. Ik ken Roland al lang genoeg om te weten dat hij niet altijd bij de les is op dat vlak (maakt een hijsgebaar). Nu, ik ben ook sterk genoeg om dan alleen te spelen." Goddeau: Je krijgt erkenning van Roland en ook van Wigbert en Patrick Riguelle maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Bruno Deneckere nog steeds een goed bewaard geheim is.
Deneckere: "Onder muzikanten valt dat nog zeer goed mee. Maar bij het grote publiek: inderdaad. Een gebrek aan promotie heeft er zeer veel mee te maken. Anderzijds ben ik ook niet de persoon die er op zit te wachten om veel promo te voeren. Mochten ze me zeggen: ’je mag in De Notenclub zingen, dat is goed voor de verkoop van je plaat’, dan antwoord ik: ’nee, dank u wel.’
"Uiteindelijk moet je de mensen overtuigen met je muziek, niet omdat je als eerste eindigt in een quiz of een sympathieke jongen bent. Maar het is natuurlijk zeer dubbel: je zal meer kunnen spelen als je meer op tv komt." Goddeau: Laten we het even hebben over het Amerikaanse accent dat je gebruikt in je songs. Bewust of opgedaan bij de muziek die je hebt beluisterd?
Deneckere: "Zeker niet bewust. Eigenlijk is het zelfs vreemd: ik ben opgegroeid met de Beatles. Al zongen die wel met een Amerikaanse tongval. Later leerde ik country en blues kennen. Door die muziek na te spelen en live te brengen begon ik zelf ook dat vocabulaire van die gasten te gebruiken. Mijn lievelingsschrijver is John Steinbeck: zeer Amerikaans qua taalgebruik.."
"Ik lees veel gerichter dan vroeger. Ik heb ook minder tijd, nu. Een nieuwe biografie over Woody Guthrie heb ik wel gelezen en ik heb onlangs The Chronicles van Bob Dylan gekocht. Dylan is een energie- en inspiratiebron. Als ik een plaat van hem opleg, krijg ik meteen goesting om songs te schrijven."
15 december 2004 |
