Styrofoam :: ''Ik maak liever interessante muziek dan experimentele''

Een ster gaat hij nooit worden, en dat wil hij ook niet. Toch ziet het er naar uit dat Arne Van Petegem met zijn vierde Styrofoam-plaat een stapje over de grens heeft gezet. Niet langer zijn zijn laptopsongs breekbaar en een beetje verlegen; met de hulp van jonge goden als Ben Gibbard en Bent Van Looy is de overstap naar mainstream radio gemaakt. With a little help from AB ook, want als zij het hem niet hadden gevraagd, had die vierde Styrofoamplaat dan nog wat op zich laten wachten?

Arne Van Petegem: "Ik heb gezegd dat ik niet wist of ik zo rap een nieuwe plaat zou hebben gemaakt. Nu was er door het voorstel van de Ancienne Belgique een heel strikte deadline want Nothing’s Lost moest op een bepaald moment uitkomen. Als je weet dat er vier maanden liggen tussen het masteren van een plaat en de release, moet je gewoon even rekenen. Ik telde dus gewoon terug wanneer ze af moest zijn en dat was een heel krap schema. Materiaal had ik wel al want ik was constant nieuwe nummers aan het maken toen die vraag kwam, die tijdsdruk heeft gewoon het afwerkingproces versneld."
"Het idee van de AB was om een concert te doen met allerlei gastmuzikanten. En omdat ik toch veel vooraf moet programmeren, lag het voor de hand om dan ook maar meteen een plaat te maken. Het eerste idee was om met Belgische zangers te werken, maar bij het doorpraten kwam ik er op uit dat ik door mijn tournees eigenlijk meer mensen in het buitenland ken dan hier. De namen die het eerst bij me opkwamen om mee samen te werken zijn degenen die uiteindelijk ook op de plaat hebben meegedaan."

Goddeau: Was je niet bang dat je door met Ben Gibbard samen te gaan werken het verwijt zou krijgen het succes van The Postal Service achterna te lopen?
Van Petegem: "Ergens wel. Ik ken Ben echter al lang, van voor het succes van The Postal Service. We hebben elkaar voor het eerst ontmoet toen ik lang geleden voor een label uit San Diego een split single deed met DNTEL (het hoofdproject van Jimmy Tamborello, de andere helft van The Postal Service, mvs). Ik ging op vakantie in Californië en logeerde een weekend bij Jimmy. Hij vertelde me dat hij ook een kameraad uit Seattle op bezoek had omdat ze samen aan een plaat aan het werken waren voor een nog naamloos project. Dat was dus Ben Gibbard en toen ik er ’s avonds mee op café trok bleek hij in Death Cab For Cutie te spelen, een groep die ik toen enkel van naam kende."

Goddeau: Een beetje verbazend toch: toen je aan jeugdheld Bob Mould (van Hüsker Dü en Sugar, mvs) vroeg om mee te werken, bleek hij je platen te kennen.
Van Petegem: "Mij verwonderde dat ook wel, maar het grappige is dat ik op mijn laatste tour door de Verenigde Staten veel vroege helden van mij tegenkwam in het publiek. Vooral in New York was dat zo met Yo La Tengo, en in Boston met Marc Robinson van Unrest en Air Miami. Te gek natuurlijk."
"Op mijn vijftiende heb ik in een platenwinkel in de buurt Zen Arcade van Hüsker Dü gekocht. Zeggen dat dat mijn leven heeft veranderd is overdreven, maar het scheelt toch niet veel: die plaat heeft de manier waarop ik tegen muziek en muziek maken aankijk gekleurd. Als diezelfde persoon je dan vijftien jaar later zegt dat hij al je platen heeft en een grote fan van je is… dan kun je alleen maar glimlachen tot achter je oren. Jammer genoeg kon hij niet meewerken aan Nothing’s Lost: hij heeft ergens halverwege moeten afhaken wegens tijdsgebrek."

Goddeau: Toch vreemd dat hij je werk kende, als je ziet wat zijn achtergrond is, niet?
Van Petegem: "En toch ook niet. Uiteindelijk heb ik ook heel veel muziekstijlen gespeeld: op mijn twintigste speelde ik in een hardcoreband en traden we op met groepen als Fugazi en Jawbox. Ik verschiet er zelfs van hoeveel van die mensen die toen dat soort muziek maakten nu bijna een parallel traject aflegden. Zeker in de Verenigde Staten is dat zo: ik kom ze nog altijd tegen en eigenlijk vind ik die evolutie niet zo bizar. Dat zou het eerder zijn als ik na vijftien jaar nog steeds dezelfde muziek zou spelen."
"Dat schoot me trouwens terug te binnen toen ik een paar jaar geleden met Notwists op tour was door de V.S.: zo’n tien jaar geleden speelde ik in Duitsland met mijn hardcoregroep in hun voorprogramma toen ze zelf ook nog dat soort muziek speelden en lange dreadlocks hadden. Ik was dat totaal vergeten, maar al dagdromend op de tourbus herinnerde ik me plots dat optreden in de Subkultur in Koblenz."