Girls In Hawaii + Sharko + Ghinzu = Live :: Vlaanderen ontdekt Wallonië

12 februari 2004: Sharko, Ghinzu en Girls In Hawaii spelen een uitverkochte AB plat. Een grote triomf voor de Waalse popscene die tot dan in Vlaanderen werd doodgezwegen. Van die bewuste avond is er nu een officieel document want Bang! besloot de avond op DVD vast te leggen, wat ontkennen nu wel volledig onmogelijk maakt.

"Jullie Vlamingen hebben van jullie cultuur echt dé cultuur gemaakt. Het idee dat de Vlaamse cultuur de interessantste ter wereld is, wordt in de media ook heel erg gepushed. Op dat gebied zijn de Vlamingen chauvinistisch à mort, erger dan de Fransen wat mij betreft", zo stelde Thomas Van Cottom, voormalig drummer van Venus ooit. En hij had gelijk: jarenlang wrikte de Vlaamse muziekpers gulzig in de eigen Antwerpse navel, wat over de taalgrens gebeurde werd niet gevolgd. En of dat onterecht was.

Hadden we u een paar jaar geleden over een Waalse of Brusselse rockscene gesproken, u had ons ongetwijfeld in het gezicht uitgelachen. Toch bestond er toen ook al heel wat muzikaal leven over de taalgrens met groepen als My Little Cheap Dictaphone en Venus. Langzamerhand groeide er een scene, die ondertussen zó gegroeid is dat ook Vlaanderen er niet meer om heen kan. Met behulp van de sterke schouders van Sharko, Ghinzu en Girls In Hawaii verspreidde het succes zich met het tempo van een killervirus over Engeland, Frankrijk en Nederland, om daarna ook Vlaanderen aan te steken.

Sharko, Ghinzu en Girls In Hawaii hebben elk hun aandeel in deze veroveringstocht. Zo bracht Girls In Hawaii de boel tot ontploffing in Frankrijk, terwijl ouderdomsdekens Sharko en Ghinzu het vuur in Engeland deden oplaaien. Vreemd genoeg kostte het hen de meeste moeite om Vlaanderen overtuigd te krijgen.

Het muzieklandschap in Vlaanderen en Wallonië werd dan ook al jaren door een onzichtbare muur van elkaar gescheiden. Veel Waalse bands fixeerden zich téveel op de Franse voorbeelden, terwijl Vlaanderen zich reeds al die tijd op de Angelsaksische scene richtte. Toch was er toen ook al iets gaande in Wallonië, waar dEUS als eerste werd opgepikt door platenfirma Bang!, en waar bands als Venus in die groep ook wel écht een groot voorbeeld zagen. Thierry Coljon van Le Soir gaat wel heel ver in De Morgen en noemt dEUS zelfs de oorzaak van de ommekeer: "De opkomst en het succes van dEUS hebben veel Waalse muzikanten van hun complexen genezen. Plots ging men beseffen: hé, als die kerels het kunnen, dan wij misschien ook? Vroeger beperkten de meeste francofone bands, zelfs de behoorlijk succesrijke als Machiavel, zich tot een imitatie van buitenlandse voorbeelden. Maar sinds er groepen opstonden zoals Venus en Ghinzu, nam de waardering zienderogen toe. De markt in Wallonië is nog onbeduidender dan die in Vlaanderen. Om in de muziek te overleven heb je het buitenland nodig. In Frankrijk hebben An Pierlé, Soulwax, Dead Man Ray en Zita Swoon de weg gebaand en dus daagt het ook bij Girls in Hawaii en aanverwanten dat je met een gezonde dosis lef en zelfvertrouwen heel wat kan verwezenlijken."

De ommekeer zou dus ook wel aan een mentaliteitsverandering te wijten zijn. "Tot voor kort gedroegen Waalse muzikanten zich eigenlijk zeer passief", zegt Coljon. "Ze stelden vast dat ze geen succes hadden, jammerden en zeurden almaar over hoe onrechtvaardig dat wel was, maar zelf deden ze niets concreets om hun situatie te verbeteren. Vandaag de dag tonen groepen zich veel gemotiveerder. De appetijt om zich te onderscheiden, de drang het echt te maken, is groter geworden. In vergelijking met enkele jaren geleden houden de bands er een nieuwe filosofie en arbeidsethiek op na. Dat leidt vanzelf tot betere platen, ook al hebben we op het gebied van management en promotie nog een lange weg te gaan."