Stijn Meuris :: ''Wij zijn geen Nederlandstalige groep''

goddeau: Wat opvalt is je voorkeur voor korte woorden met een prominente ’a’: Monza, Grand, Gigant, Noordkaap. Ook in de titels hou je het graag strak en direct.
Meuris: "Soms, maar vaak ook niet. Er zijn ook heel lange titels. "Alleen te zijn en hoe ermee om te gaan" bijvoorbeeld. Ik krijg het zelfs niet op de playlist en heel vaak staat er dan "Alleen te zijn". Ik ben dan steeds diegene die het gaat corrigeren, maar goed. Niet om moeilijk te doen, maar ik ben een enorme fetisjist op het gebied van lettertjes. Ik heb het wel eens het scrabblefenomeen genoemd. De woordwaarde maal drie. Woorden als "grand" of "gigant", nog een mooier voorbeeld, pik ik gewoon ergens op. Ik zie iets op een reclamebord of iemand zegt iets. En dat komt het in mijn boekje. "Grand" had ik al heel lang in mijn boekje staan. Het is geen Nederlands, maar eigenlijk wel. Snap je? GSM is toch ook geen Nederlands.

goddeau: Je beschouwt Grand dan ook niet als een Nederlandstalige cd. Net vandaag pruttelt de wandelende kijkoperatie Margriet Hermans dat er dringend iets moet worden gedaan om muziek van eigen bodem te stimuleren. "Ik begrijp dat de semi-intellectuelen daar geen behoefte aan hebben, maar Jan met de pet heeft helden nodig en een Vlaamse zender kan daarvoor zorgen.", orakelt ze dezer dagen. Moet Monza dan ook op zo’n zender?
Meuris: "Wel, neen dus. Zeker niet. Ach, weet je, Margriet. (zucht en rolt met de ogen) Het is goed dat je het opmerkt, want mij stoort het. Maar we lopen daar tegen een muur van puur onbegrip. Ik zou heel graag hebben dat de nieuwe plaat niet alleen in de rekken met Nederlandstalige muziek zou belanden. Om allerlei redenen, zelfs commerciële. Het gaat er mij vooral om dat ik het onderscheid kunstmatig vind. Als ik een platenwinkel binnenwandel ga ik automatisch naar de pop- en rockafdeling. Maar daar ontbreken een aantal Nederlandstalige acts, waarvan je je in het passeren zou kunnen herinneren er iets van gehoord of gelezen te hebben. Je mist daar letterlijk dus duizenden potentiële luisteraars.
     "Maar Rammstein staat dus niet bij de Duitse schlagers. En Flip Kowlier is een West-Vlaming, waar steek je die dan? Wel, ik worstel daar mee. We — ook de platenfirma breekt zich er het hoofd over— krijgen het echter niet doorbroken. Met alle respect, maar ik heb dus geen zin om tussen K3 en Lotti te staan. Ik heb niets tegen die mensen, maar wij zijn geen Nederlandstalige groep. En dan zegt iedereen dat Meuris zot geworden is. Ik bedoel het eerder filosofisch. Mensen vinden het zo ook wel hoor. Het is een eindeloze discussie.

goddeau: Zo dadelijk moet je weer dat podium op. Vanaf welk moment voel je die klik, die adrenalinestoot, waardoor je als het ware transformeert tot een echt podiumbeest?
Meuris: "Het is iets gek, want in het ware leven ben ik geen danser. Je zal me in het weekend bijvoorbeeld nooit op een dansvloer aantreffen. Ik heb er al veel over nagedacht wat het precies is. Wanneer die klik precies komt? Awel, ik ga die dadelijk weer meemaken. Waar tussen hier en dat podium weet ik niet precies. Ik heb het zelfs op een soundcheck. Terwijl je dan nog maar voor een lege zaal speelt en de rest van de groep nog zoiets heeft van hey, rustig Meuris, we zijn nog niet aan het optreden!. Maar dat is de kracht van muziek. Wanneer ik naar die microfoon stap — de P.A. staat al aan — voel ik, zonder hem te zien, de drummer gaan zitten. Als hij zijn twee stokken neemt maakt dat al een bepaald soort geluid: stokjes op een snaredrum. Als ik dàt uit mijn monitor hoor komen dan is er wel een soort klik. Dan weet ik het zeker: we’ve got a band.