The Arcade Fire :: ''Niemand zal ooit een heilige oorlog starten op basis van mijn teksten''

Overzeese collega’s schreeuwden het al een half jaar geleden uit, wij konden het begin februari alleen maar beamen: Funeral van The Arcade Fire is één van de platen van het jaar. Waar dat aan ligt? "Alleen maar aan de songs", zegt frontman Win Butler.

Zelden werd meer naar het debuut van een onbekende groep uitgekeken als naar Funeral van The Arcade Fire: het resultaat van een zes maanden durende kloof tussen de Noord-Amerikaanse release en die op Europese bodem. Een lange wachttijd die werd gevuld met een stroom aan enthousiasme gegenereerd door weblogs en recensiesites. Nu de plaat eindelijk de oversteek heeft gemaakt blijkt hoe terecht dat enthousiasme is. Butler is de lof ondertussen zelfs een beetje moe, zo lijkt het, en zeker de opgewonden sfeer die op het internet rond de groep hangt. "Het zijn de songs en niets dan de songs", zo hamert hij er telkens weer in. Zelf vonden we Funeral aanvankelijk echter geen gemakkelijke plaat om in binnen te raken. Kan hij dat begrijpen?
Butler: "Het is geen gemakkelijke plaat, dat klopt wel. Je steekt hem niet zomaar in de stereo en je bent mee: je moet er even tijd voor maken. Er zitten verschillende geluiden in die opvallen, het zijn niet gewoon een handvol songs. Maar dat is goed: David Bowie is naar ons optreden in New York komen kijken en zei ons achteraf dat dat hem net beviel. Dat vond ik een heel groot compliment."

goddeau: Jullie maken in elk geval een vreemde en drukke mix van muziek. Mag ik zeggen dat het me ergens aan progrock doet denken?
Butler: "Je zou dat kunnen zeggen, maar ik denk niet dat je gelijk hebt. Er is geen invloed uit die hoek: ik luister niet naar Genesis en consoorten, al hou ik wel van Radiohead. Het zijn inderdaad geen eenvoudige simpele liedjes. We gebruiken tempowisselingen, maar het is niet zo dat we ingewikkelde hoogstandjes spelen. Soms zijn het gewoon twee songs aan elkaar geknoopt. We zijn door heel veel mensen beïnvloed: Debussy en Arvo Pärt, Jacques Brel, Bob Dylan, Motown, Pixies, New Order, Bryan Eno. Ik zou er geen drie kunnen uitpikken die meer dan de andere zijn."

goddeau: Het woord "Neighbourhood" komt in vier songtitels voor, en ze gaan "over relaties die je niet kiest". Voor mij is dat de definitie van familiebanden. Is dat waar het album over gaat?
Butler: "Het gaat zeker voor een groot deel over dat soort relaties, maar ook over meer. Ik denk sowieso meer in termen van ’songs’ dan van ’album’. Funeral is dus geen conceptalbum, maar het idee dat kleine relaties een grotere betekenis hebben buiten het persoonlijke om zit er wel in."
"Ik heb liever dat mensen mij vertellen wat ze in mijn songs zien, dan dat ik het ga uitleggen. Veel van de nummers zijn immers vatbaar voor verschillende interpretaties en dat vind ik wel spannend. Zo heeft de luisteraar meer vrijheid, en in dit stadium ligt dat toch niet meer in mijn handen. Voel ik me soms verkeerd begrepen dan? Wel, er zijn ook mensen die met de bijbel in de hand het ene kunnen bewijzen of verdedigen, en anderen die op basis van datzelfde boek het tegendeel hard kunnen maken."