Tom McRae :: ''Soms komt zelfs goede commentaar als een klap in de maag aan''

goddeau: Je verhuisde naar de Verenigde Staten. Je lijkt me nochtans een vrij Europese artiest en ook je publiek zit hier. En dan verhuis je nog naar Los Angeles. Why ’dyou want to live there?
McRae: "Om te beginnen omdat ik ergens anders wilde zijn, nieuwe ervaringen wilde opdoen. En ik hield van L.A.: ik nam er wat demo’s op en plots leek het zinnig om ook het album daar op te nemen. Het was een erg vreemde en andere omgeving voor me en gaandeweg ben ik verliefd geworden op leven in de VS. Dus ben ik verhuisd. Nu breng ik wel meer tijd door aan de oostkust. Het heeft niets met muziek of carrière te maken. Een jaar L.A. of New York, leek me gewoon avontuurlijk."

goddeau: Je zingt ook "I’m a stranger in the strangest land". Is dat het thema van de plaat ook, dat "Englishman in New York"-gevoel?
McRae: "Niet zo voor de hand liggend als dat, maar toch: absoluut. Al ging het niet om een land as such, maar gewoon om het feit dat ik me in een vreemde situatie terugvond, een onbekende emotionele staat waarop ik niet voorbereid was. En eigenlijk weet ik nog altijd niet wat te doen of waar naartoe."
goddeau: "De beste fuif is waar jij bent, niet ergens anders: je moet het zelf maken", gaf je vorige keer als goede raad mee. Lukt dat je desondanks?
McRae: "Ja. Eigenlijk ben ik best goed in het vinden van die momenten. Want leven gaat niet om het najagen van geluk. Het gaat om het zien van mooie, kleine momenten en die vasthouden. Van het nù het beste maken. En als je dat kunt — zulke ogenblikken herkennen — dan vind je ze ook vaker. "The pursuit of happiness", zoals die in de Amerikaanse grondwet staat, is te gek voor woorden: alsof geluk een prooi is die je kunt opjagen met een geweer. Dat is net de beste manier om goede dingen te missen want die overkomen je gewoon. En ik ben niet eens de vrolijkste Frans die er is — luister gewoon naar mijn muziek en je weet dat —, maar ik sta open voor momenten van extreme emoties: tristesse, tragedie, maar ook licht en vreugde."
"’Who needs pictures/They only strip you of your power’, zing ik. En ook dat slaat daarop. Oh zo vaak hoor je zeggen: ’hier zou iemand een foto van moeten nemen’. Neen. Net nièt. Waarom zou je. Een foto zal het moment niet kunnen vatten want het is wat je in je hoofd hebt. De situatie verandert in je herinnering, je vergeet details en het wordt beter dan het eigenlijk was. Ik haat het idee dat alles wat je doet vastgelegd zou moeten worden. Het is zoals die man in Lost Highway van David Lynch zegt: ’ik wil mij de dingen herinneren zoals ik me ze herinner, en dat is niet noodzakelijk hoe ze gebeurd zijn’."

goddeau: Schoppenhauer beschrijft hoe een stekelvarken als hij het koud heeft het gezelschap van andere soortgenoten opzoekt. Maar als die dicht bij elkaar kruipen, doen ze elkaar pijn. Net als de mens moeten ze dus kiezen tussen pijnlijke isolatie en pijnlijke toenadering. Is dat niet de essentie van je songs?
McRae: "Zo is het: ik zoek het gezelschap van andere stekelvarkens en het doet soms pijn. Het is niet gemakkelijk om zo eerlijk te zijn in je muziek en dat de wereld in te sturen, want van het moment dat je dat doet, komt er ook kritiek. Soms komt zelfs goede commentaar als een klap in de maag aan. Maar zo is het met alles. Van zodra je de confrontatie met de wereld aangaat, met anderen, met de liefde, Æ' stel je je kwetsbaar op. You never gonna get the good stuff."
goddeau: Kwetsbaarheid. Maar je zingt wel "I keep my secrets well/move on and never tell". "You never get close to me" blijft toch het motto?
McRae: "Dat is waar. Je verschuift soms de dingen een beetje. Anders heb je na een week interviews of zes maanden touren niets meer over. Ben je kaalgeplukt, zonder één emotie over."
goddeau: Dan stoppen we bij deze met pluimen.