Hulk :: Cowboy Coffee & Burned Knives

Een van een groene lelijkerd gestolen groepsnaam en een overduidelijke link naar de Queens Of The Stone Age: er is al een manager met een chromosoom teveel voor nodig om het Brusselse Hulk in het kleine België maar niet van de grond te krijgen. Een geluk dat wij er nog zijn om de woestijnkoorts eens even op te nemen.

Het drietal van Hulk laat weten de ambitie te koesteren geen artrock, maar simpele, oerdegelijke rock te maken die het genre van de stonerrock alle eer aandoet. Na het nogal vlakke Party Time besloot de groep mee op die kar te springen, om maar een graantje van het succes van de Queens Of The Stone Age mee te pikken. En wie zal de groep daar op aankijken?

De aanleiding voor deze kentering kwam er toen Hulk het voorprogramma van Mondo Generator (Nick Olivieri & David Catching) mocht doen, en de groepsleden David Catching op de man af vroegen iets te mogen opnemen in zijn woestijnstudio Rancho De La Luna, te Palm Springs. Voor de woestijnrockers — die wereldwijd bekend staan als zeer sympathieke gasten — zat een "Neen" er alvast niet in.

Het werd daar al vlug een gezellige boel in de Amerikaanse woestijn en voor de opnames van het nieuwe album kon Hulk zelfs op vertrouwde locals als Chris Goss, Jesse Hughes (Eagles Of Death Metal) en Brant Björk (Kyuss) rekenen, om er tussen pot en pint eens een jamsessie te doen of om samen even iets in te zingen. Dit lijkt op het eerste zicht bijkomstig, ware het niet dat je aan Cowboy Coffee & Burned Knives goed kan horen dat de plaat met veel plezier werd opgenomen, en dat is natuurlijk ook al veel waard.

Cowboy Coffee & Burned Knives werd overigens in slechts negen dagen opgenomen, en dat is geen slechte zaak gebleken. Het geeft de plaat een livegevoel, en maakt ze tot meer dan een studioplaat. Zowel het rockende "My Nation" en "Bad Girl… Bad Boy" als het wiegende "Sorry" en "Music Is Love" werken op plaat, maar wekken ook direct de indruk op de podia te kunnen aanslaan.

Toch doet men er beter aan geen te hoge verwachtingen te koesteren tegenover de groep. Ondanks het stoere imago dat Hulk zich nu heeft aangemeten, blijft het in de eerste plaats een popgroep. Een die er door de groovy sound weliswaar in slaagt meer street credibility dan de gemiddelde Belgische popgroep te brengen, maar daar blijft het ook bij.

Aan een echt gevaarlijk rock ’n roll monster hoeft u zich dus niet te verwachten, al had die sexy ghosttrack er nog wel een van Millionaire kunnen zijn. Maar als u ons nu wilt excuseren: we gaan Rock Herk toch maar even in de agenda vastleggen!