 goddeau: Onlangs deed het maandblad Q een artikel over ’de nieuwe Britse golf’. Jullie kwamen er niet in voor.
Pizzorno: "Juist. We worden niet gehyped dus: we hebben gewoon veel opgetreden en als mensen je goed vinden, dan komen ze terug. In Engeland worden we gezien als die lads die veel en luidruchtig uitgaan, en ja: we hebben vaak plezier, maar dat doen gewone mensen nu eenmaal. Het leuke aan dat Q-artikel is: it’ll come back to haunt ’em want al die omhoog geschreven bandjes moeten nu aan een tweede album beginnen, en ik heb er voor geen van hen een goed oog in. Behalve voor ons, maar ons hebben ze niet vermeld. Ach, ik hou niet van die artrock."goddeau: En ook dat is zoiets typisch Brits. Dat klassenonderscheid. Keane en Franz Ferdinand kunnen niet deugen, want dat zijn studenten. Dat soort houding.
Pizzorno: "Neen, niet omdat ze studenten zijn. Maar wij zijn geen politici die om de hete brij heen dansen: wij zeggen wat we denken. En dus vragen ze ons wat we van die groepen vinden. En ja: Keane is shit. Maar over Franz Ferdinand: geen van hen is van Glasgow en toch doen ze alsof. Ik denk gewoon niet dat ze oprecht zijn. Ik moet in de ogen kunnen kijken en zien dat ik je kan geloven, dat je doet waar je van overtuigd bent. En dan volg ik je. Bij Franz Ferdinand kan ik dat niet: ik zie ze op een podium en ik geloof ze niet. Nochtans, zelfs al hou ik niet van de muziek, als een groep gelooft in wat ze doet zijn ze ok voor mij. Of je van Buckingham Palace of uit de sloppenwijk komt, als je cd maar eerlijk is." goddeau: Jullie vertrekken binnenkort voor een tournee in de Verenigde Staten. Baggy music heeft Amerika nooit gekraakt, wat hopen jullie?
Pizzorno: "Ja kijk: Stone Roses hadden vijf jaar nodig voor ze hun tweede album konden maken en Shaun Ryder was een heroïneverslaafde. Dan mis je je start natuurlijk al. En Oasis had de States bij de ballen maar toen vielen ze uiteen. Wij zijn meer als The Rolling Stones: ons zal het wel lukken. Er is altijd dat gedoe over ’Amerika breken’, geen idee wat dat betekent hoor: wij gaan er gewoon wat concertjes spelen en we zien wel wat er gebeurt, zoals elders. Ach, het zal fijn zijn: we gaan mensen verrassen." goddeau: Jullie namen je debuutplaat op het platteland op. Ver van de verlokkingen van de stad waar jullie zo gevoelig voor zijn?
Pizzorno: "Natuurlijk. En omdat we daar de plaat konden maken die we wilden. We leefden compleet geïsoleerd. Het kwam op ons en ons alleen neer, niemand kwam langs om naar de plaat te luisteren. Het was dus een manier van zelfdisciplinering. En er was ook geen politie in de buurt, dus mensen konden rustig binnenspringen voor een feestje. We organiseerden zelfs een festival in de zomer met dj’s." goddeau: Tot slot: op Glastonbury dook Bez op aan de zijde van The Rapture. Heeft hij jullie nog niet gebeld om een danske te mogen komen placeren?
Pizzorno: "Oh neen. We zouden die gast overigens niet met ons het podium op laten. Zelfs niet om te lachen: jullie klootzakken hebben ons al de nieuwe Stone Roses en Happy Mondays genoemd, dat plezier gaan we jullie niet gunnen."
15 June 2005 |
|
