The Dresden Dolls :: ''Vaak weet ik ook niet waar mijn songs over gaan''

goddeau: In "Bad Habbit" zing je zonder schroom over zelfverminking. Ik kan me voorstellen dat je van the kids dan wel eens reacties van herkenning krijgt?
Palmer: "Het grappige aan die song is dat ze zo misleidend is. Jonge fans denken inderdaad nogal evident dat ze over zelfverminking gaat, maar dat is niet zo. Ik heb het alleen maar over mijn slechte gewoonte om het vel rond mijn nagels af te bijten. Kijk maar (duwt haar handen in ons gezicht, en inderdaad. mvs). Toen ik achttien was deed ik dat erg vaak, tot bloedens toe. Ik heb die song toen als een vorm van catharsis geschreven: ’ik zet me achter mijn piano en ik ga dat probleem aanpakken’. En toen drong het tot me door waarom ik dat deed – voornamelijk uit stress. En het is nogal vaak om dezelfde reden dat mensen in hun polsen gaan kerven."
"Van zodra ik me realiseerde dat het verkeerd kon worden begrepen, ben ik dat niet uit de weg gegaan. Zo gaat het vaak met songs: je begint over een iets te schrijven en halverwege dringt tot je door dat er een heel andere betekenislaag onder schuilgaat. En daar ga je mee spelen, zodat een song tegelijk over vier dingen gaat. Zo ging het ook met "Half Jack" en "Truce". Ik vind het geweldig om dat met mijn songs te doen. Ze behandelen sowieso toch nooit maar een enkel onderwerp, soms schrijf ik zelfs songs waarvan ik zelf helemaal niet weet waar ze over gaan."

goddeau: Een interviewer omschreef je ooit als een van de meest zelfbewuste vrouwen in de rock. Naast Tori Amos, voegde hij daar aan toe.
Palmer: "Zelfbewust? Ach zo. Normaal voelt dat woord als een belediging aan: het doet me denken aan mensen die zich veel te bewust zijn van hun voorkomen: of hun haar wel gestileerd slordig genoeg ligt en zo. Ik probeer net om niet zo te zijn. Voor de rest is iedereen op een of ander niveau zelfbewust en ik ben al heel mijn leven erg bewust van mezelf. En dat besef ik ook: ik worstel er voortdurend mee in mijn nummers. Hoe kan ik dat doen zonder te eerlijk te zijn? Hoe breng ik de boodschap over dat het niet om je voorkomen gaat, zelfs al dragen we make-up? Dat je je niet moet wentelen in je ongeluk, maar er over moet nadenken en er op die manier bovenuit moet groeien? Een catharsis hebben en tegelijkertijd zingen hoe ellendig het allemaal is? Het is koorddansen als je besluit om je zelf bloot te geven. Je loopt het risico daar ook op te worden op afgerekend, maar ik verkies dat telkens weer boven een vervelende love-song, dat is te gemakkelijk."