The Posies :: ''Jezelf van de klif smijten om te zien of je vleugels krijgt''

"Ik wil nu voortbouwen op wat we in ons vorig leven hebben opgebouwd": Ken Stringfellow van The Posies laat er geen twijfel over bestaan dat de groep nog wat zaken af te handelen heeft. Zeven jaar geleden splitte de groep rond hem en kompaan Jon Auer na een bestaan in de marge van de muziekwereld. Nochtans verdienden ze veel meer. Tijd om hen alsnog recht te doen, nu ze terug bijeengekomen zijn en straks opnieuw op Pukkelpop staan.

Hoe frustrerend het voor een groep is om "slechts" het snoepje van een kransje muziekkenners te zijn, kan uit de carrière van The Posies afgeleid worden. Van een ironisch getiteld debuut Failure ging het naar hun al even sarcastisch genaamde afscheidsplaat Success. Dat er nooit gekomen is, voor alle duidelijkheid: op een opstoot van Afrekeningspopulariteit ter hoogte van Amazing Disgrace na, bleven ze zo’n naam die elke muziekliefhebber bewonderend voor zich uitfluistert, maar waar zelfs een ook maar iets groter publiek "mèh"-slakend de schouders bij ophaalde. Geen wonder dat de groep in 1998 de handdoek in de ring gooide. Maar zie: zeven jaar na datum is er opeens het nieuwe "Every Kind Of Light". Echte liefde roest immers niet.
Stringfellow (gitaar/zang): "Zelfs toen het op het einde van de jaren negentig slecht draaide tussen Jon en mij, bleef de muzikale feeling intact. Als wij samen spelen is er een soort draadloze verbinding, een bijzondere band. Zonder het te willen opblazen: er is een soort magie, een harmonie in onze muzikale geesten. Het was pijnlijker toen we niet meer samenspeelden, dan toen we nog ruzie hadden en toch samen muziek maakten. Toen we in 2000 nog eens optraden als akoestisch duo, ontdekten we dat we eigenlijk niet zonder dat gevoel wilden leven."
"Een groep is ook zo’n intense omgeving om als jonge twintiger in mee te draaien. Je experimenteert op die leeftijd nog, leert met mensen omgaan en relaties zijn vaak complex. Zie het als met je ex-en van in die tijd: het komt nooit meer goed tussen jullie, omdat het allemaal zo pijnlijk was en je er niet mee omkan. Als het dan lukt om na een breuk terug bijeen te komen, zoals met Jon, dan is dat iets unieks. Gelukkig hebben Jon en ik de tijd gehad om te rijpen en mekaar terug te leren appreciëren."

goddeau: Ten tijde van Success klonken jullie wel héél bitter over dat gebrek aan erkenning. Jullie verweten de platenfirma niet genoeg te doen?
Stringfellow: "We werkten erg hard toen om mensen te bereiken, en we hadden al te vaak het gevoel dat de platenfirma en anderen dat niet deden. Maar daar wil ik onze split toen niet aan wijten: niemand verdient ergens anders te staan dan waar hij zich bevindt. Je creëert je eigen wereld en dat wij niet meer functioneerden lag veel meer aan mank lopende communicatie; leven van onze muziek was immers nooit een probleem."
"Als puntje bij paaltje komt zit je echter nauw samen te werken met vier andere mensen en moet je blijven praten met elkaar: gewoon menselijk zijn en sorry kunnen zeggen als je iets stoms hebt gedaan. Succes of een gebrek daaraan, veranderen niets aan die basisvereiste. Dat merk ik ook nu ik als muzikant met R.E.M. mee op tournee ga: zelfs op dat niveau — waar je desnoods in aparte bussen kunt reizen en geen hotelkamer met vijf moet delen — moet je blijven communiceren. Er is niets dat dat kan vervangen: de enige reden dat R.E.M. er ook na vijfentwintig jaar nog staat is dat ze dat kunnen. En dat lukte niet meer in The Posies."