Pukkelpop 2005 :: De apenjaren voorbij

Dag twee :: Drie appels hoog, attitude voor tien

"Komt ie of komtie niet?" De hamvraag van dag twee was al snel opgelost: Pete Doherty kwam niet. Of we aan Babyshambles iets gemist hebben, weten we dus nog steeds niet. Onvoorzien werden we zo wel met The Coral geconfronteerd dat ons een luchtig, maar voor het uur van de dag best aangenaam optreden bracht. Er gaat niets boven een stevig ontbijt sixties om een nieuw dagje Pukkelpop mee te beginnen.

Met kleine happen gesavoureerd en in meer of mindere mate van genoten: Little Barrie (met drieën de sixties heruitvinden is altijd gezellig), Nine Black Alps (eindelijk nog eens een grungeband, dat klonk als een goed idee, helaas bleken ze wel de looks en het geluid maar niet de songs te hebben) en Annie (bubblegumpop, dat brengt de beeldschone Noorse, maar helaas miste ze de attitude om daar live ook iets van te bakken).

Nick Oliveri mag dan uit de Queens Of The Stone Age zijn gezet, dat wil niet zeggen dat hij het rock ’n’ roll-leven heeft vaarwel gezegd. Tegenwoordig hangt hij rond in The Dwarves en daarmee is alles gezegd: bij dit zootje ongeregelde punkers valt hij niet uit de toon, meer dan wat onfunctioneel meezingen doet hij er ook niet.

Neen, geef ons dan maar de hemelse Emiliana Torrini die in de Club allerschattigst staat te wezen. Ze kirt verlegen songs van haar recente Fishermans Woman en het oudere Love In Times Of Science, maar gaandeweg groeit het zelfvertrouwen. "Oeps, we hebben alles te snel gespeeld: we zitten nu al door onze set", klinkt het verlegen na een half uur, maar niet getreurd: fluks worden nog wat songs uit de mouw geschud. Mooi!

Wij missen veel te veel vergaderingen: stond Within Temptation er eens niet, mocht Nightwish vleermuizenclub van dienst spelen. Een programmatorische kemel. Tràgisch. Maar dan wel Millionaire in een veel te kleine Club steken die uit zijn voegen barst. Tim Vanhamel en de zijnen spelen strak en stevig als vanouds, en blijken hun vaste set wat omgegooid te hebben. Fijn zo, kunnen wij naar een andere veel te kleine tent.

Ook de Wabliefttent is immers niet begroot op de groepen die daar staan, en dus raken wij er meestal niet meer binnen. Toch maar even een inspanning gedaan voor The Killbots en El Guapo Stuntteam, die verplicht worden elkaar voor de voeten te lopen: twintig minunten krijgen The Killbots, die er dan maar meteen hun allerluidste songs uitknallen. El Guapo Stuntteam heeft het evenmin onder de markt: we zagen een opgejaagde groep, voor wie de tent en de duur van het optreden best wat meer hadden mogen zijn.

Marilyn Manson op de mainstage en niet echt veel elders? Dan maar op goed geluk de Chateau binnengevlucht, net op tijd om met open mond naar Lady Sovereign te staren. Drie appels hoog is ze, maar deze negentienjarige meid uit Oost-Londenheeft attitude voor tien. Met vlijmscherpe raps aan mitrailleurtempo bewijst ze waarom ze dé frontvrouw van de Grime is. In het oog te houden.

In het twijfelgeval "Goldfrapp of Arcade Fire" winnen de laatsten het vrij snel: in Brussel gaven ze in mei het concert van het jaar en — bang om ontgoocheld te worden of niet — dat wilden we nog eens beleven. We worden niet teleurgesteld: Win Butler en Régine Chassagne leiden hun troepen opnieuw door een intense set die met afsluiter "Rebellion/Lies" tot een orgastisch hoogtepunt wordt gestuwd. Een bomvolle Marquee eet uit hun hand. Dit zou wel eens de grote doorbraak van de groep kunnen zijn.

Van schaamte om ons naar de Skate Stage te begeven, hadden we dit jaar geen last. Met Dwarves, Alkaline Trio en Bad Religion passeerden er vrijdag immers een aantal grote namen uit het wereldje. Jammer dat enkel Bad Religion ons écht kon overtuigen. Met een fijne mix van hapklare hits en met het excellente songmateriaal uit The Empire Strikes First, hadden de oudjes de overwinning al op voorhand op zak.

Ondertussen op de Main Stage: de greatest hitsset van de terug bijeengekomen Pixies. Op Werchter vorig jaar voelde het al bevreemdend aan, dat is er deze keer niet op veranderd. Ondanks de vlekkeloze uitvoering van een serie van maar liefst 27 hits wringt er iets een set lang: hoort dit eigenlijk wel? Blijft de mythe niet beter intact? Alle vragen verdwijnen echter tijdens de intro van het afsluitend "Gigantic" wanneer een glunderende Deal de andere groepsleden een goeienacht wenst. Wat overblijft: a big, big love voor deze groep.