Pukkelpop 2005 :: De apenjaren voorbij

Dag drie :: Om een orgelpuntje aan te zuigen

Opgestaan. Koud. Fuck. Precies wat wij dachten, die derde dag, maar ongetwijfeld ook wat door het hoofd van Hendrik Willemyns en John Roan van Arsenal schoot. Je zult maar om twaalf uur op een hoofdpodium dik ingeduffeld zuiderse muziek maken. Om maar te zeggen: zo op een derde dag is alle begin vooral moèilijk.

In een tent is het warmer, en dus snel de Wablieft binnen waar het Gentse duo Madensuyu van jetje geeft. Drummer Pieterjan Vervondel en gitarist Stijn De Gezelle beginnen en eindigen een nummer samen en wat daartussen gebeurt is voor meer interpretatie vatbaar. Wij zijn er nog niet helemaal uit, intrigerend is het alvast wel.

Slechte nieuwe plaat, gelukkig brengen ze vooral werk uit de twee vorige: The Raveonettes weten met hun fuzzgeladen sixtiespastiches live nog altijd ons hart te stelen. Nu ook weer niet zo moeilijk als je de ranke Sharin Foo tot je groepsleden kunt rekenen. En dames, geen verontwaardigd gegnuif, graag: u stond even later bij Patrick Wolf ook nogal gretig vooraan! Terecht overigens, want de man bracht een sterke set waarin hij soms duchtig herwerkte folky versies bracht van zijn met elektronica gelardeerde platen.

Op de foute plaats op het foute moment zijn: het overkomt ons wel eens. Zo ook LCD Soundsystem dat om volstrekt onduidelijke redenen om half drie ’s middags het hoofdpodium opmoet. Alsof dat nog niet erg genoeg was, begeven achtereenvolgens de elektriciteit en de stem van zanger James Murphy. Een gemiste kans.

Met twee aanstekelijke platen onder de arm, verwacht je van een live-confrontatie met Hot Hot Heat op z’n minst een even onderhoudende belevenis. Niet dus. "Elevator", "Bandages" en "Save Us S.O.S." weten nog goedkeurend hoofdgeknik bij ons los te weken, de rest is niet meer of minder dan vulsel goed om ons gapend op de klok te doen kijken.

Groot geworden en warm onthaald in de Marquee: Ghinzu. Nog op weg groot te worden in de Club: Sons And Daughters waaraan onze man een beloftevolle toekomst toedichtte en ja, dit was zo één van die concerten waarvan u achteraf zal beweren dat u erbij was, ook al zat u toen gewoon op een dixi te slapen. De Schotten speelden de club plat met een cool die bijna angstaanjagend was. Scott Paterson blijkt live nog beter bij stem dan op plaat en demonisch het publiek in kijken is overduidelijk zijn sterke punt. Werk van de twee platen die de groep achter de gordel heeft, wordt mooi afgewisseld en smelt samen tot een intens geheel. Zo intens dat Paterson met bloedende vingers het podium verliet na afloop.

En dan wordt het even kiezen tussen gitaren en gitaren. The Datsuns hebben het sinds die eerste keer nooit meer opnieuw gelapt, ook deze keer lukt het hen niet. Dan maar Towers Of London uitgecheckt. Ze worden vergeleken met The Darkness maar wij hebben die tong niet in de kaak gevonden. Wel gezien: vijf stuks tuig dat er uitziet en zich gedraagt als was het bijna 1980. Een beetje Sex Pistols, maar dan wel genoeg door de manager gedrild om het publiek af en toe eens te bedanken en om hun nummers goed te spelen. Geen idee wat we moeten denken, maar echt afwijzen willen we ook niet doen. Towers Of London had iéts, alleen weten we nog niet goed wát.

Liefhebbers van de intensere muziek werden zaterdagavond verwend met een passage van South San Gabriel in de Club. Ingetogen, maar o zo intens, zo was het concert van de melancholische Texanen. Even later kregen we in de Marquee het perfecte vervolg met een Sophia in grootsen doen. Robin Proper-Sheppard en de zijnen speelden een set die je keel dichtkneep. De bissen speelde Proper-Sheppard alleen met een akoestische gitaar, een primeur, zo beweerde de man, en wat voor één. Klasse met een grote K.

Elke keer als Korn speelt, willen we er een stukje van meepikken. En ook vandaag: als vanouds beukt de groep rond Jonathan Davis immers weer als een indrukwekkende pletwals over de wei. Een heel optreden houden we deze keer helaas weer niet vol: ook platgewalst worden gaat op den duur immers vervelen. Wat treft: Juliette & The Licks wilden we toch even uitchecken. We besparen u de woorden die onze ontgoocheling beschrijven, wij kijken liever nog eens naar Natural Born Killers om de pijn te verzachten.

In extremis krijgen we nog een klapper waar iedereen die elders stond een orgelorgelpuntje aan kan zuigen. Wat !!! doet is niet echt met woorden te omschrijven: een manische zanger, spastische danspassen, en véél gekke geluidjes door de punkfunk heen gemixt, zoals ook Zongamin dat op Dour deed. Een tent komt tot ontploffing. "We kunnen geen bisnummer spelen", klinkt het uiteindelijk: "ten eerste doen we dat nooit, ten tweede: Nick Cave is al bezig. Jullie zouden daar moeten zijn."

We hebben gehoorzaamd, maar zijn niet zeker of dat zo nodig was. Ja: de setlist die — een wel erg zichtbaar verouderde — Cave bracht, stak beter ineen dan in Vorst eerder dit jaar, wij gelòven de ravenkoning helaas niet altijd meer. De uitbarstingen in "Hiding All Away", leken iets te geregisseerd, "The Ship Song" werd in een ondermaatse versie gebracht. En ook "The Mercy Seat" is weer van het-wil-maar-niet-komen. Een donderend "Tupelo" en later een strakke versie van "Stagger Lee" in de bisnummers zetten dat nog wel recht, het is toch too little, too late.

Twintig jaar is Pukkelpop dit jaar geworden, en dat is er aan te merken. Het rebelse van hun apenjaren in de vroege jaren negentig is er af; het festival is volwassen geworden, heeft zijn eigen heilige huisjes gecreëerd en om eerlijk te zijn: veel van Werchter verschillen die niet meer. De drie headliners waren telkens wel érg grote namen, maar ze kwamen wel uit de oude doos. Wie ook goeie concerten wilde zien, was toch beter af in de tenten, waar hij de grote doorbraak van Arcade Fire of de triomftocht van !!! kon meemaken. Dààr is het dat Pukkelpop zijn karakter krijgt, niet door nog maar eens Marilyn Manson of Heather Nova (ze is veeleer de perfecte artiest voor Marktrock) te programmeren.

De festivalzomer 2005 is gedaan en er zijn conclusies te trekken: Rock Werchter is weer een beetje meer TW Classic geworden, Pukkelpop een beetje meer Werchter, en zie: daar is Dour komen opzetten als het nieuwe Pukkelpop. We voelen ons eerder jonger worden dan ouder: nu zijn er drié grote festivals om te verslaan. Jochei!