Wonderfestival 2005 :: De budgettaire krop in de keel

Problemen met het overkoepelende management van de afgezegde bands zou alle line-up problemen veroorzaakt hebben, aldus Bouziam. En inderdaad: Millionaire stond backstage klaar maar werd simpelweg verboden het podium op te gaan. Een mooi excuus om alle afzeggingen te verklaren, maar op de site van Starfighter lezen we op donderdag 25 augustus al dat Wonderfestival hen niet meer op de affiche wenst. Toch bleef de naam tot op de dag van vandaag op de website vermeld staan. Een reisvergoeding voor The Nomads kon simpelweg niet meer opgehoest worden door de zwaar tegenvallende opkomst. En waar Girls Against Boys nu precies uithangt?

Een dag later lezen we op de website van Millionaire dat de organisator zijn contractuele verplichtingen niet kon nakomen en dat na overleg tussen het management en de organisatoren werd besloten het optreden af te blazen. Een statement van formaat dat de schuld volledig bij de organisatoren legt. Opmerkelijk is ook het feit dat de mensen van Millionaire, volgens het bericht op hun site, klaarblijkelijk vrijdag al wisten dat hun Izegemse collega’s én The Nomads zaterdag niet zouden komen opdagen. Dit is op geen enkel moment door de organisatie aan het publiek duidelijk gemaakt.

Ook zou één van de drie hoofdsponsors van het festival twee weken voor aanvang afgezegd hebben waardoor de financiering van het hele gebeuren in gevaar kwam. Tot op de dag van het festival zelf zou er onduidelijkheid zijn geweest over het feit of het al dan niet doorging. Toen had zelfs de securitymanager al lang de deur achter zich dichtgetrokken en moest men inderhaast nog op zoek naar nieuwe veiligheidsmensen.

Moet op zo’n moment de organisatie niet haar verantwoordelijkheid nemen en de boel afblazen in plaats van een krakkemikkig festival met een zwaar gehavende line-up nog op poten te zetten? Wonderfestival zal met een financiële k(r)ater van jewelste achterblijven (het imagoprobleem verdisconteren we gemakshalve even niet). Toch blijven wij achter met het gemiste-kans-gevoel. Een festival dat een podium biedt voor jong talent verdient een fatsoenlijke kans te krijgen, maar ons restte er maar één ding: inpakken en wegwezen. Met in de oren nog een fantastische quote van een volbloed Antwerpse medewerker "allez ja manne, da's hier gelijk Woodstock he, allez maar dan zonder muziek en zonder opkomst".