 goddeau: Op "Beautiful Boyz" zingt Antony mee, maar hij is zeker niet de enige gastmuzikant. De minst voor de hand liggende gast is echter MC Spleen, hoe hebben jullie die ontmoet?
Casady: "We zijn niet echt sociaal maar eerder verlegen, we gaan bijna nooit uit maar de ontmoeting met Spleen was misschien geschreven in het verhaal van ons leven. We gingen naar een club waar hij ook aanwezig was. Wij keken hem niet aan en hij ons niet: onze hoofden waren naar beneden gericht, maar toch staarden we elkaar aan. Het was heel verwarrend, maar er was een chemie tussen ons. Bianca voelde het het beste aan maar we wisten niet of het nu persoonlijk of artistiek was. Toen we de straat opgingen kwam hij achter ons aangelopen en vroeg of hij met ons in contact kon komen. Er was iets dat we moesten delen. Hij voelt aan als een soulmate: er is geen enkele andere artiest met wie we zo een diepe, gekke band hebben. Hij doet veel vocale percussie en is heel getalenteerd, verbeeldingrijk en gevoelsgericht, hij is echt uniek."
"Antony is dan weer een dierbare vriend van ons en toen hij de song hoorde vond hij dat het perfect voor hem was. Het leek wel alsof de song voor hem geschreven was, hij zong het en begon als een gek te dansen."goddeau: Veel artiesten zijn naast het podium heel verlegen mensen. Moet je niet steeds een angst overwinnen als je het podium betreedt
Casady: "Ik ben heel verlegen maar ik denk niet altijd aan de realiteit op een conventionele manier. Een album maken is een privé-aangelegenheid en als het naar buiten treedt, is dat een heel ander proces dat ik niet in mijn eigen wereld binnenlaat wanneer ik iets opneem. Ik denk niet aan de mensen op zo’n moment, het zou me afleiden. Wat er daarna met de muziek gebeurt is iets tussen het album an sich en de mensen die het horen. Ik ondersteun het maar in essentie heeft het een eigen ziel en proces. Optreden is anders, een heel gecompliceerd iets eigenlijk: een fucking bizarre psychotische oefening waarbij je jezelf in een gekke positie plaatst waarbij je met de muziek in contact probeert te komen en het wil uitdrukken. Ik probeer het muzikaal te houden want mensen, vooral verlegen mensen, kunnen tijdens optredens in een bizarre, robotachtige niet-muzikale wereld komen. Ik probeer zoveel mogelijk muzikaal te zijn op een spiritueel niveau, zelfs in een setting die zo ernstig en interessant is. Het intrigeert me."
"Het live spelen heeft ons dan ook niet beïnvloed want het is een heel andere manier van werken en spelen, een andere mentaliteit. We proberen trouw te blijven aan wat we kennen en aan onze puurheid tegenover elkaar, los van het publiek waar we voor spelen of de groep waarmee we spelen. Live hebben we zo veel over onszelf geleerd en over het leven. Het is een heel gestructureerd proces maar we willen het niet in conflict laten komen met ons opnameproces dat er net het tegenovergestelde van is: heel spontaan zijn en echt voeling hebben met God, verbonden zijn met de lucht en engelen en dieren en planten. Open en vrij zijn, terwijl het leven net het omgekeerde is. Daar zijn we cerebraal, we leven wel nog steeds in onze eigen zone maar toch is het gestructureerder." goddeau: De Spaanse cineast en macho Luis Bunuel zei dat toen hij samen met Salvador Dali "Un Chien Andalou" geschreven heeft, ze als één geest dachten. Werken jullie ook zo of leven jullie van het conflict?
Casady: "Wanneer het op muziek aankomt is er niets, valt er niets te zeggen, er is niets om over te discussiëren, te praten, of zelfs te doen. Het is pure harmonie en als we werken verdwijnt de wereld rondom ons en verdwijnen zelfs wij in elkaar. Er is absoluut niets, het is zo puur. Maar daarbuiten, dat is een andere zaak. Het zijn twee verschillende zaken, maar daar wil je het niet over hebben. Maar op muzikaal vlak is het zoals niets dat ik gehoord heb tussen twee mensen: elkaars gedachten lezen, elkaar inspireren om te bestaan op een niveau dat zo hoog verheven is boven alles dat ik ken." Cocorosie treedt nog op in Brugge op 11 november en in Leuven op 28 november.
15 september 2005 |
|
