goddeau: Heeft niet elke band dat gevoel na afloop van opnames? Een cd blijft toch altijd een momentopname?
Stodart: "Inderdaad. Ik ben zeer tevreden dat we de groep zo natuurlijk en zo eerlijk mogelijk hebben geregistreerd. Als we het album binnen tien jaar nog eens beluisteren, zullen we kunnen zeggen: This is exactly how we were."
Gannon: "En we zullen ons altijd blijven herinneren hoe we ons voelden toen we voor het eerst die tapes hoorden."
Stodart: "Ik leer nog elke dag bij. Als ik naar The Super Furry Animals luister, bijvoorbeeld: een geweldig onderschatte band. Of als Angela en ik samen akoestische shows doen. Dan ontkleden we de song tot op het bot en beginnen we meer en meer in te zien wat songs schrijven precies inhoudt, hoe je dynamiek moet ontwikkelen en hoe je met iets simpels tot het hart kan spreken."goddeau: Ik hoor, net zoals bij Belle & Sebastian, veel liefde en een vertederende naïviteit in jullie muziek. Hippie Kids?
Stodart: "In zekere zin wel. Op het album heb ik het over hoop en een sterk verlangen naar hoe dé ideale liefde er uit moet zien. Het hangt allemaal samen met persoonlijke ervaringen. Je moet gewoon geloven in de liefde, anders word je gek en dat ben ik nu niet meteen van plan." goddeau: Stoort het jullie dat een journalist jullie onlangs omschreef als "de lelijkste band van Engeland?
Gannon: "Niet echt."
Stodart: "(stellig) We zijn een mooie band. We zijn fucking great. Ik meen het. Veel bands hebben van nature een bepaalde look. Waarom zou je er dan anders moeten uitzien? Het gaat er om jezelf te blijven. Er scheelt iets met de perceptie van veel mensen. Vroeger was er meer openheid van geest. Artiesten als Leonard Cohen, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Crosby & Nash bestonden naast elkaar en ze pakten het allemaal op hun eigen manier aan. Verscheidenheid is belangrijk. Neem nu Joni Mitchell: zou iemand als zij tegenwoordig nog de kans krijgen om te debuteren? " goddeau: Wie weet. Onlangs draaiden jullie de rollen om. Jullie weigerden op te treden in Top Of The Pops omdat de presentator jullie had aangekondigd als "A fat melting pot of some sixties music", alluderend op jullie lichaamsgewicht
Gannon: "We voelden ons beledigd."
Stodart: "De manier waarop hij het zei, sprak boekdelen. We keken naar elkaar en zeiden: dit nemen we niet, we’re out of here. Als je wilt dat er wordt opgetreden, dan introduceer je een band niet op zo’n manier."
Gannon: "We weten best wel dat Top Of The Pops door zowat een miljoen mensen wordt bekeken maar we hielden voet bij stuk en hebben niet gespeeld. We hebben er geen spijt van." goddeau: Aan de andere kant: jullie afwezigheid zorgde voor de nodige beroering in de Britse pers. Kan tellen qua marketingzet, niet?
Stodart: "We zien het niet op die manier."
Gannon: "We zaten er vooral mee verveeld: onze single was net uit en het leek alsof we alleen maar uit waren op persaandacht, wat zeker niet de bedoeling was."
Ricky Wilson: (zanger van The Kaiser Chiefs, op krukken, mengt zich out of the blue in het gesprek) "It’s not true. They will never win the Mercury Prize!"
Gannon: "He has completely screwed me up. Dank je, Ricky. (hilariteit) ." (uiteindelijk won geen van beide de Mercury Prize. Anthony & The Johnsons gingen er mee lopen, bvm)
15 september 2005 |
|
