Supergrass :: Road To Rouen

Supergrass was altijd al de lolligste groep uit de hele Britpopgolf die midden jaren negentig de radiogolven teisterde. Wat was de wereld nog onschuldig en mooi toen we in onze pubertijd met zijn allen "We are young, we run green, keep our teeth nice and clean, see our friends, see the sights, feel alright" meezongen. Supergrass werd pas tien, wij nog ouder en dat groen is van achter de oren verdwenen. De nieuwe Supergrass — Road To Rouen — klinkt dan ook een stuk donkerder en volwassener, maar is het beluisteren meer dan waard.

Het is nog niet zo ontzettend lang geleden dat Supergrass ons bij wijze van verjaardagstraktatie bedacht met een puike compilatie (waar we om een of andere obscure reden wèl voor dienden te betalen, zo vertelde de norse veiligheidsman aan de uitgang van een Franse multimediaketen ons met een niet bepaald vriendelijke tik op de schouder). Supergrass Is 10 blies ons danig van de sokken. Het rare britpopgroepje met de leuke singles bleek met nauwelijks vier albums onder de arm een uit de kluiten gewassen compilatie te kunnen maken waarvan zelfs ons moeder de helft van de songs van bij de eerste tonen lustig kon meezingen.

De songs van Road To Rouen meezingen is al wat minder gemakkelijk. Muzikaal sluit het album enigszins aan bij Supergrass, het ingetogener derde album, maar dan zonder een kraker als "Pumping On Your Stereo". Op Road To Rouen gaat alles wat trager, is de sfeer donkerder en contemplatiever (behalve op silly instrumental "Coffee In The Pot"). Het lijkt of de heren bewust het geluid van hun vorige albums opzij geschoven hebben, om op zoek te gaan naar wat ze nog zoal kunnen.

De invloed van Pink Floyd en andere weidse jaren zeventig-rock is op single "St. Petersburg" al overduidelijk, maar met opener "Tales Of Endurance (Parts 4, 5 & 6)"en het al even epische "Roxy" lonken ze erg duidelijk naar Floyd-meesterwerken als "Wish You Were Here" en "The Dark Side Of The Moon". De andere songs ademen americana, rootspop, psychedelica en vooral vakmanschap.

Road To Rouen is bij de eerste beluisteringen een wat onwennig album, omdat het in niets op het vroegere werk van Supergrass lijkt, maar na enkele beluisteringen, bloeit het album open in al zijn pracht. In plaats van de zomerse springerige pop van weleer, krijgen we weidse, warme, (welja) herfstige songs zoals we ze het voorbije jaar vooral van singer-songwriters hoorden. De knappe melodieën en de originele arrangementen zijn echter gebleven en Gaz Coombes’ kwaliteiten als zanger komen beter dan ooit uit de verf.

Waardig ouder worden binnen de popmuziek: het is weinigen gegeven. Supergrass lijkt met deze Road To Rouen alvast aardig op weg, wat des te opmerkelijker is aangezien ze tot voor kort vooral grossierden in geperfectioneerde wegwerppop. Zou Supergrass dan toch een van de revelaties van de britpop blijken?