 goddeau: Hebben jullie nooit het gevoel dat jullie met de vorige platen iets gemist hebben door die nonchalante aanpak?
Leenders: "Totaal niet. Ik vind dat wij altijd de juiste keuzes hebben gemaakt."
Rombouts: "Het is echt niet alsof we nu vlotter op de radio komen dan vroeger. Net als toen krijgen onze singles ook nu de allerlaagste prioriteit. Het enige verschil zit in de ontvangst van de nieuwe plaat, die over het algemeen veel beter onthaald wordt. Angels On Your Body werd gewoon doodgenegeerd terwijl de goede kritieken over The Woolf maar blijven komen. Misschien dat het falen van Angels On Your Body vooral te wijten is aan de indruk die de plaat als een geheel heeft achtergelaten."
Leenders: "We worden nu ook absoluut beter omringd. We hebben bijvoorbeeld een heel goed management, maar het ligt ook aan de plaat zelf. Mensen vergissen zich vaak in Fences ambitie. Wij gaan er nu even hard tegenaan als vroeger. Waarschijnlijk zijn we gewoon beter geworden, en misschien zijn we nu ook wel iets professioneler bezig met muziek maken, maar dat wijten we vooral aan het feit dat we nu meer ervaring hebben."goddeau: Waarom is het na Angels On Your Body zolang stil geweest rond Fence? Had dat met ontgoocheling over dat magere onthaal te maken?
Leenders: "Totaal niet. We hebben toen superveel gespeeld: in die tijd moest je gewoon je deur op slot doen of we stonden in je tuin te spelen. Na die tour hebben we een rustpauze ingelast en hebben de leden ook één voor één werk gevonden. Dat heeft absoluut niets met bitterheid over een minder goed ontvangen plaat te maken.
Rombouts: "Indiegitaarrock is natuurlijk ook wel een marginaal genre. Het is niet zo dat mensen ineens gaan stoppen met naar trance te luisteren, om dan met duizenden naar de optredens van Fence te trekken. Vroeger was het ook vooral de ambitie om zoveel mogelijk live te spelen. Toen waren er waarschijnlijk groepen die onze songs beter konden spelen dan wij zelf, en van die reputatie wilden we nu wel af. We willen nu zelf de beste versies van onze songs brengen. En ergens is dat natuurlijk wel een blijk van ambitie en eergevoel."  goddeau: Hoe werkt dat met meerdere songschrijvers in de groep? Zorgt dat nooit voor egoclashes?
Leenders: "Totaal niet. Er heerst een gezonde concurrentie, maar iedereen is blij wanneer er eens iemand met een idee afkomt. Als dat idee op weinig gejuich onthaald wordt, dan sneuvelt dat meestal ook wel snel, maar als iedereen er zich in kan vinden, dan wordt het ook wel iets. Dat is onze Fencetest: als iemand iets niet goed vindt, dan gaat het niet door. En dat werkt, want wij hebben nog nooit gloeiende ruzies over kleine details gehad."
goddeau: "Sammy Boy" is van een meezinger op festivals naar een instrumentale song op plaat geëvolueerd. Hoe is dat gebeurd?
Leenders: "Wij hadden "Sammy Boy" al volledig ingezongen, toen we plots het gevoel kregen dat we van de eerste strofe af moesten. Toen kwam Niels plots af met een totaal nieuwe tekst, maar ook die botste op veel tegenkantingen. Die ging over een vis, en wij hadden zoiets van ’Wat zit Niels hier in godsnaam over een stomme vis te zingen?’. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen bepaalde stukken weg te laten, waardoor "Sammy Boy" grotendeels een instrumentale track is geworden. Dat is geen slechte zaak gebleken, want het nummer is op de plaat een nuttig rustpunt. Al die zang kan al eens vermoeiend worden."
goddeau: Dus een song over vissen is absoluut not done, maar een over plankton ("Plankton - Rulers Of The Hood") kan wel?
Leenders: "Nu je het zegt… Ja dus. Bij plankton trekken we de grens."
15 oktober 2005 |
|
