Fennesz :: ''Mijn missie is nog niet volbracht''

Quizvraag: Wat is het verband tussen Jim O’Rourke, Ryuitchi Sakamoto, David Sylvian en Sparklehorse? Het antwoord: Fennesz. Allemaal hebben ze samengewerkt met de Oostenrijkse laptopartiest die krakende ruis verzoent met gitaarwolken, ijle drones en weirde geluiden.

Enkele uren voor zijn optreden op Pukkelpop, troffen we Christian Fennesz aan in zijn loge. Of hij niet vreesde dat hij als glitchartiest uit de toon zou vallen op een rockfestival, vroegen we.
Fennesz: "Ik beschouw mezelf niet als een glitchartiest. Ik ben veeleer een gitarist die gebruik maakt van een laptop. Als organisatoren me willen boeken, dan kom ik af. Een festival of een kleine arty club: het maakt niet uit. Ik ben het gewoon voor een uiteenlopend publiek te spelen. Het is ook veel interessanter om telkens een ander publiek aan te boren."
"Het begrip glitch is niet van toepassing op mijn muziek. Ik weet niet eens wat het woord betekent. Ik maak elektronische muziek. Bij uitbreiding zou je wat ik doe ook popmuziek kunnen noemen."

goddeau: Je meest recente worp, de mini-cd Sala Santa Cecilia, is een samenwerking met de Japanse avant-garde-componist Ryuitchi Sakamoto.
Fennesz: "Een volledig geïmproviseerde ouverture van twintig minuten, opgenomen tijdens een liveconcert. We gaan binnenkort ook volwaardig studiomateriaal uitbrengen: muziek die we volledig uitgewerkt hebben met gitaar, piano en een laptop."
"Toen ik jong was heb ik heel vaak naar de muziek van Japan en David Sylvian geluisterd en nu werk ik met hem samen. Hij is zelfs een vriend geworden: die samenwerking is een godsgeschenk. Mark Linkous van Sparklehorse is ook een goede vriend. We hebben samen een plaat opgenomen. Die plaat is al drie jaar af en nog altijd niet uitgebracht. Capitol ligt dwars: Sparklehorse moet eerst zelf met een plaat op de proppen komen."

goddeau: Vroeger had je als lid van Maische een speciale band met shoegazerbands als My Bloody Valentine.
Fennesz: "Onze noisy pop leek op hun muziek. We maakten deel uit van dezelfde generatie maar voor de rest had ik niet echt iets met My Bloody Valentine. Ik draag dat soort muziek wel nog altijd met me mee. Op Venice kon je goed horen dat ik mijn shoegazerroots soms op de voorgrond liet treden. Een nummer als "Circassian" is nogal zwaar om te verteren. It’s far out. Weirde elektronische muziek, eigenlijk. Venice vergde veel van de luisteraar. In dat opzicht klonk Endless Summer veel lichter. Venice kwam er na een deprimerende periode in mijn leven. Niet dat het echt slecht met me ging, maar echt gelukkig was ik nu ook weer niet. Nu, ik heb Venice altijd gezien als een hoopvol album. Ik heb gisteren trouwens nog eens geluisterd naar Hotel Paral.lel en ik moet zeggen dat ik daar ook nog altijd trots op ben. Die cd klinkt na al die jaren nog steeds fris."