Morr Music :: Hoe elektronica de song herontdekte

In 2002 leek de wereld langzaamaan veroverd te worden door een bende Duitsers die elektronische popmuziek maakten. Neon Golden van The Notwist was hét nieuwe snoepje en in het zog van dat album zorgde het Morr-label voor meer lekkers volgens gelijkaardig recept.

Glitch-pop werd het fenomeen gedoopt: vertrekkend vanuit elektronica- en laptopexperimenten (ook wel clicks ’n cuts genoemd) maakten deze mensen popliedjes met zang en zelfs hier en daar een catchy refrein. Om de impact van deze vernieuwing goed te kunnen duiden, moeten we iets verder terug in de tijd en vooral ook iets dieper in de underground gaan grasduinen. In de jaren tachtig begon men in een warehouse in Detroit te dansen op erg repetitieve en opzwepende elektronische beats die men techno is gaan noemen. Toen een behoorlijk alternatieve tegencultuur, maar door de jaren heen vond de techno met alle nodige genrevarianten de weg richting grote festivals en massa-evenementen (de Berlijnse Love-parade bijvoorbeeld).

In het Britse Sheffield luisterden een aantal techno-heads echter ook naar de punky new wave van de vroege Human League en het meer psychedelische werk van Pink Floyd en sloegen ze aan het experimenteren met hun synthesizers. Het WARP-label bracht in eerste instantie bizarre technosingles uit waarop groepen als Black Dog en vooral LFO de grenzen van hun apparatuur opzochten. De beats en samples werden vervormd en dansen hoefde zelfs niet meer. Intelligent Dance Music, heette het toen, maar de experimenten gingen soms zo ver dat er niet al te veel meer te dansen viel.

WARP-artiesten als Autechre dreven hun geluidsexperimenten zo ver dat de bliepjes en doffe bassen meer op elektronisch geklik en geruis begonnen te lijken. Een nieuw genre werd geboren en onder impuls van de compilaties van het Duitse Mille Plateaux-label werd het clicks ’n cuts gedoopt. Vlaanderen maakte kennis met het genre toen (hs) in Humo het behoorlijk experimentele en niet bepaald toegankelijke Endless Summer van Fennesz in een lyrische bui dolenthousiast vergeleek met The Beach Boys. Onze platenboer toen: ’Die grapjas van Humo heeft weer wat gepresteerd. Ik laat iedereen eerst luisteren, want ik wil niet zoals met Aphex Twin enkele jaren geleden weer een hoop boze klanten over de vloer krijgen die hun cd willen omruilen." Aphex Twin: de grootste ster van WARP wiens even ontoegankelijke Richard D. James Album na een even lyrische Humo-recensie (toen van (gvn)) Vlaanderen eveneens een retour platenwinkel deed maken.