Morr Music :: Hoe elektronica de song herontdekte

shoegazer

Hoe mooi en interessant al die experimenten ook mochten wezen, diepgaand onderzoek naar de limieten van de muziek heeft weinig zin als enkel nog voor getrainde oren hoorbaar is of een computergrafiekje handig is om er nog iets van te kunnen maken. In het kunstencentrum om de hoek zaten de groten der clicks ’n cuts over een laptopscherm gebogen enige parameters van hun laatste compositie live aan te passen: niet bepaald rock ’n roll, laat staan opwindend genoeg om (geholpen door een pilletje) de nacht mee door te komen. Een vernieuwing leek welkom.

"Het experiment werd aan de ene kant door het alternatieve circuit opgepikt", vertelt pophistoricus Gert Keunen, "maar aan de andere kant gingen ze in de underground steeds verder en werd de elektronica bijna hetzelfde als de klassieke avant-garde. Het ging enkel nog om het experimenteren met geluid en daardoor werd het bijna l’art pour l’art. Ik ben als journalist en programmeur zo lang met pure experimentele muziek bezig geweest dat ik erg blij was dat er iets als Morr kwam."

Eind jaren negentig kwam Morr op de proppen: een label dat elektronica bracht, met duidelijke wortels in de clicks ’n cuts, maar dat even goed oor had voor songstructuren en soms erg expliciet verwijst naar de Britse indiepoptraditie. Labelbaas Thomas Morr maakte in 2000 met de compilatie Putting The Morr Back Into Morrissey een enigszins mis te verstane mission statement.

Er staan op die plaat immers geen bewerkingen van Morrissey- of The Smiths-songs, maar de titel is meer dan een gratuite knipoog naar de romantische tachtigers. Morr-artiesten als Styrofoam en Lali Puna hebben eveneens een stevige drang naar melancholie. Arne Van Petegem (de Belg achter artiestennaam Styrofoam) begon zelfs zijn carrière als zanger door op zijn slaapkamer mee te zingen met nummers van The Smiths.

Met de tweede Morr-compilatie Blue Skied ’N Clear — een cd vol Slowdive-covers — en een andere met nummers geïnspireerd door de groep, legde het label een nog duidelijkere link naar de shoegazers die eind jaren tachtig het mooie weer maakten in Groot-Brittannië. Op het eerste zicht lijken de artiesten van het Morr-label dan ook een wat vreemd huwelijk te bewerkstelligen tussen de meer experimentele tendensen in de hedendaagse elektronica en de songstructuren van de indiegitaarpop, maar er is wel degelijk een verband te zien, zo vertelt Keunen.

"De shoegazers vertrokken van gitaarmuziek, maar behandelden die alsof het elektronica was. Vandaar ook de naam: die jongens waren constant met hun effectpedalen in de weer. Het ging er niet zozeer om een goed akkoord aan te slaan, maar om een straffe soundscape neer te zetten. Die klanken, die drones, werden dan ook in een donkere, melancholische songstructuur gegoten. De Morr-mensen komen uit de elektronica en gaan weer op zoek naar een popstructuur en de schoegazers waren eigenlijk rockers die de rocksong en het daarbij horende instrumentarium te beperkt vonden."