Morr Music :: Hoe elektronica de song herontdekte

rimpels

De eerste Morr-releases vonden duidelijk aansluiting bij het toegankelijker en luchtiger ambient-werk van groepen als Boards Of Canada of zelfs Aphex Twin en Plaid. Poploops For Breakfast van B. Fleischman staat vol vrolijke popmelodietjes, die bij nadere beluistering toch een lichte melancholie uitwasemen. Isan en Phonem trekken resoluut de kaart van de ambient en de clicks ’n cuts.

Ook de eerste releases van Styrofoam en Lali Puna hebben hun roots nog vrij duidelijk in de meer experimentele clicks ’n cuts. Erg opvallend is dat het doorgaans behoorlijk korte composities zijn, waarin op een beperkte tijd heel wat gebeurt. Geen lang uitgesponnen soundscapes met subtiele variaties, maar puntige songs waarin enkele ideeën uitgewerkt worden en her en der zelfs een refrein te bespeuren valt. Zowat alles komt uit computers en synthesizers, maar van bij de eerste releases bevatten de Morr-albums de nodige warmte en zelfs soul.

Na het succes van de eerste compilatie werd iets duidelijker aansluiting gezocht met pure indiepop. Het eerste album van Lali Puna (Tridecoder) werd door Radioheads Jonny Greenwood als een van zijn favoriete albums bestempeld en hun tweede Scary World Theory was dan ook een van de eerste Morr-albums dat een wat ruimer publiek bereikte. Intussen geraakte de glitchpop-hype, geholpen door de uitstekende albums van Styrofoam en The Notwist (de andere band van Lali Puna-lid Markus Acher; vreemd genoeg overigens niet getekend op Morr), op volle kracht.

Misschien gesteund door het succes van Lali Punas popliedjes, lijken de Morr-releases na 2001 meer en meer met het elektronica-idioom te breken. Arne Van Petegem begint te zingen (eerst op de ep A Heart Without A Mind en later ook op het album I’m Here To Show That Something’s Missing), bij Lali Puna beginnen de gitaren (op ep Left Handed) ook daadwerkelijk als gitaren te klinken, met zelfs enkele noise-accenten. Dat Thomas Morr aan zijn artiesten had gevraagd om voor de nieuwe compilatie Blue Skied ’N Clear een nummer van de shoegazer-band Slowdive te coveren zal dit alles zeker in de hand gewerkt hebben.

In 2002 komt ook No P. Or D. van Ms. John Soda in de winkels te liggen: de simpelste, mooiste, meest poppy plaat die tot nog toe op Morr verscheen. Het piept en kraakt langs alle kanten en de clicks en cuts zijn zeker niet ver weggemixt, maar een feilloos gevoel voor melodie en enkele leuke vondsten maken van dit album een briljante en zelfs toegankelijke popplaat.

De creativiteit van de Morr-artiesten kent geen grenzen en de glitch-pop lijkt the next best thing te worden. De doorbraak naar een ruimer publiek blijft vreemd genoeg uit. Het langverwachte nieuwe album van Lali Puna (Faking The Books) wordt in 2003 bovendien vrij matig ontvangen en even lijkt niemand nog wakker te liggen van de elektronische pop uit Duitsland. Het fijne debuut Miami van het Belgische The Go Find zorgt voor de nodige enthousiaste rimpels in eigen land, maar de stroom van releases valt toch stil.

Eind 2004 zorgt Styrofoam echter voor een kleine remonte met Nothing’s Lost, waarmee de cirkel bovendien weer rond gemaakt is. Arne Van Petegem zingt niet alleen zelf en componeert niet alleen indiepopsongs, maar laat bovendien een paar grote namen uit dat wereldje op enkele nummers meespelen en -zingen. Het is de perfecte link tussen de alternatieve elektronica en de indiepop en dan ook een gedroomde instap voor wie de elektronica wil ontdekken.

Keunen: "Iedereen leek te denken dat de Morr-artiesten en het genre enkele jaren geleden volledig zou doorbreken, maat dat is eigenlijk ook een vorm van zelfoverschatting van mensen die in het wereldje zitten. Je voelt als kenner of journalist dat er in het underground-circuit een en ander aan het gebeuren is. Als al je vrienden — die ook muziek-freaks zijn — daar ook helemaal zot van zijn, dan ligt het bijna voor de hand dat het the next big thing zal worden. Maar dat bleek dus niet zo te zijn. Wel zit Morr in een wat bredere context van elektronica-artiesten die de song herontdekken. Dat vond ik persoonlijk erg fris in de jonge traditie van de nieuwe elektronica. De muziek van Morr Music heeft vooral daarbinnen een waarde en dat lijkt me dan ook de reden dat het daarbuiten weinig doorgebroken is."

Het Morr-label heeft voor een verruiming van de vrij klinische wereld van de elektronica gezorgd: de popsong vond haar weg weer binnen het experiment. Maar ook groepen als Radiohead en zelfs Bloc Party hielden hun oren open en noemen Morr-artiesten als invloed. Met de aangekondigde re-release van mùms Yesterday Was Dramatic, Today Is OK en de recente indiegitaarplaten van American Analog Set en Benjamin Gibbard en Andrew Kenny, slaat Morr dan ook niet geheel onverwacht een nieuwe weg in. De grenzen van de elektronica zijn verlegd, nieuwe horizonten wenken.

Vijf essentiële Morr-albums:

• B. Fleischman :: Poptones For Breakfast
• Lali Puna :: Scary World Theory
• Compilatie :: Putting The Morr Back Into Morrissey
• Ms. John Soda :: No P. Or D.
• Styrofoam :: Nothing’s Lost

Terug naar Dossier Morr Music