Marah :: If You Didn’t Laugh, You’d Cry

De wereld is aan doorzetters, zoveel hebben de heren van Marah wel van vaders wijze raad onthouden. In plaats van na vier nagenoeg compleet genegeerde platen de handdoek in de ring te gooien, slaan ze keihard terug met een zeer geslaagd vijfde album. U moest al bij de dichtstbijzijnde platenwinkel staan.

Sommige bands hoeven maar een scheet te laten en de wereldpers springt er bovenop en haalt de betreffende groep juichend binnen. Af en toe is dat begrijpelijk, zoals bij een fantastische debuutplaat als die van Kaiser Chiefs. Soms kunnen we alleen maar bedenkelijk ons hoofd schudden, zoals bij de platen van het compleet overroepen en van alle talent gespeende The Libertines. Het andere uiterste bestaat ook: bands die jarenlang aan de weg timmeren, de ene kwalitatief hoogstaande plaat na de andere uitbrengen, zichzelf te pletter touren, maar geen kat die er om maalt.

Het uit Philadelphia afkomstige Marah valt onder de laatste categorie. If You Didn’t Laugh, You’d Cry is alweer hun vijfde langspeler, maar of ze met dit album eindelijk een publiek gaan aanboren dat qua grootte bij hun talent aansluit? We vragen het ons eerlijk gezegd af. De vorige vier platen verdwenen hier in de vergetelheid nog voor ze goed en wel uitgebracht waren. "Waarom?" vraagt een mens zich dan af, als hij even geen zin heeft om zich met andere wereldproblemen bezig te houden.

Hopelijk komt er met deze nieuwe plaat eindelijk verandering in de ongeïnteresseerde houding van pers en publiek. Wie of wat is Marah eigenlijk? Laten we dat om te beginnen misschien eens uitleggen, dan weet u tenminste wat u al die jaren gemist heeft. Marah is het bandje van de broers David en Serge Bielanko. In het tienjarige bestaan van de groep kwamen en gingen er verder ruim een dozijn bandleden, maar daar hoeft u uw slaap niet om te laten, dat doet de band tenslotte ook niet. In 1998 werd een eerste plaat op de wereld losgelaten: Lets’s Cut The Crap And Hook Up Later Tonight, een plaat die de groep schreef en opnam boven een garage in South Philly. Nadien volgden nog drie platen met veelzeggende titels als Float Away With The Friday Night Gods, 20,000 Streets Under The Sky en Kids In Philly. Kijk, naar platen met zulke titels zouden wij dadelijk op zoek gaan, al is dat misschien een persoonlijke afwijking.

Voor hun nieuwe album deed Marah wat het al jaren wilde doen: de plaat live opnemen in de studio. Het resultaat klinkt zeer fris en spannend. Van opener "The Closer" tot afsluiter "The Apartment" grijpt de groep je bij de lurven met een combinatie van folk en punk, van rock-’n-roll en blues. "City Of Dreams" is een van de mooiste nummers die we dit najaar hoorden, even ingetogen als groots, met een prachtige akoestische gitaar en een subtiele pedal steel guitar op de achtergrond. "The Dishwasher’s Dream", om bij de dromerige nummers te blijven, vindt net zoals de nummers van Tom Waits zijn oorsprong in de onderkant van een harde samenleving, al vult Marah dat op een eigen muzikale manier in, er is namelijk al een Tom Waits.

If You Didn’t Laugh, You’d Cry is behalve een hele mooie titel een prachtplaat van een groep die z’n plaats in het muzieklandschap aan het vinden is. Het enige waar Marah nog naar op zoek is, is een publiek dat de schoonheid van zijn werk inziet. Misschien voelt u zich wel aangesproken?