Animal Collective :: ''Wij weten wat we doen''

Regendansen. Tropische Eilanden. Rond het kampvuur met aliens in het Andesgebergte. De muziek van Animal Collective roept de gekste beelden op. Dit is dan ook geen groep van dertien in een dozijn, maar één van de boeiendste groepen van het moment. Gedreven door een uitgesproken zin tot experiment, smijt ze zich met kinderlijke overgave op alles wat geluid maakt. "We werken zonder beperkingen en staan open voor wat er gebeurt", vertelt gitarist Avey Tare.

Eigenlijk zijn al die natuurreferenties geen toeval. De vriendengroep Animal Collective heeft nadrukkelijk geen grootstedelijke afkomst, maar vindt zijn roots in een groene voorstad van Baltimore. "We speelden vroeger veel in de velden en riviertjes in de buurt", vertelt Tare, "en zo was ook ons muzikaal opgroeien: we gingen niet naar feestjes, we zaten met de boombox op de veranda. Ook cruisen door het platteland en muziek beluisteren was altijd een belangrijk onderdeel van onze vriendschap. Muziek benaderen we net zo, ze hangt samen met de omgeving waarin je er naar luistert, de natuur, de buitenlucht."

goddeau: Het nieuwe Feels is behoorlijk toegankelijk voor jullie doen.
Tare: "Dat hoor ik wel vaker. Ik vind het moeilijk om dat te beamen of te ontkennen. Wij denken niet in termen van pop of geen pop. Voor ons klinken al onze platen zo. Sung Tongs is voor mij net zo goed pop, maar ik geef toe dat Feels iets vlotter in het gehoor ligt."
"Geluiden zijn voor ons belangrijker: we zijn eerder bezig met de sound van een song en elk element ervan, van de stem tot de gitaar. We creëren een omgeving waarin bepaalde klanken meer ruimte innemen dan anderen. De melodieën zijn er gewoon. We denken veel meer na over de ritmes."
"Eigenlijk is het simpel: elke plaat reflecteert over waar we op dat moment staan. We proberen voortdurend nieuwe dingen uit en nu hebben we het punt bereikt waarop we al die klanken en sferen die we maken willen condenseren. En dus gebruikten we meer traditionele structuren."

goddeau: Het concept ’song’ is belangrijker geworden?
Tare: "Misschien zorgen de klanken die we gebruiken ervoor dat we niet altijd zo toegankelijk klinken, maar ik ben ervan overtuigd dat je ook nog altijd een song hebt als je hem wat losser arrangeert dan op Feels het geval is. Here Comes The Indian, ons minst gestructureerde album, zou je een geïmproviseerde soundscape kunnen noemen, maar wij weten perfect wat we daar doen. We werken alleen in een ander soort tijdsschaal dan een popsong."

goddeau: Daar hameren jullie wel vaker op, dat er nauwelijks geïmproviseerd wordt, zelfs al lijkt het allemaal zo los.
Tare: "Alle melodieën en songs zijn vooraf geschreven en bedacht. Er is improvisatie als je spreekt over welk gevoel we in een nummer leggen, of de manier waarop we het spelen. Live spelen we nooit dezelfde set, en we improviseren bruggetjes om van de ene song naar de andere te gaan. Soms moet je een nummer ook gewoon ter plekke heruitvinden omdat de sfeer bij het publiek omslaat of je materiaal het laat afweten. Dan moet je roeien met de riemen die je hebt."
"Bij optredens proberen we een flow te creëren, energie op te bouwen zodat het iets autonooms wordt dat maar doorgaat. Dat is voor ons belangrijker dan elke noot juist te reproduceren of elke song herkenbaar te brengen. We hebben dan wel een setlist, het kan goed zijn dat je een aantal nummers toch niet hoort omdat één van ons ze vergat."