Bloc Party :: ''We beginnen opnieuw met een wit blad''

2005 had nog maar nauwelijks de Calimeroschelp van het hoofd geschud, of de term "eindejaarslijstjes" werd al voor het eerst uit de kast gehaald. De grote schuldige: Silent Alarm, het vinnige debuut van het Londense Bloc Party. Een jaar later is de groep bijna zo groot als generatiegenoot Franz Ferdinand en verkoopt ze de Hallen van Schaarbeek op een vloek en een zucht uit. Met de kersverse single "Two More Years" bewijst Bloc Party ook niet van plan te zijn op een volgend album muzikaal ter plaatse te blijven trappelen.

Ze zijn duidelijk geen fan van interviews, de jongens van Bloc Party. "Have a nice little chat", zegt de dame van de platenfirma nog bij het sluiten van de deur. "Juist ja, gezellige babbel" gromt drummer Matt Tong sarcastisch. Het wordt er de komende twintig minuten niet beter op. Stug en met weinig woorden beantwoorden Tong en bassist Gordon Moakes onze vragen.

goddeau: Noel Gallagher vond het onlangs nodig jullie neer te halen omdat jullie niet hard genoeg proberen de beste of de grootste band ter wereld te zijn. Proficiat, als een van de Gallaghers je afkraakt wil dat meestal zeggen dat je iets voorstelt in Engeland.
Moakes: "Wat hij zegt is niet echt een belediging."
Tong: "Wij hoeven ook niet de grootste band in de wereld te worden. Ons enige doel hebben we sowieso al bereikt: beter worden dan Oasis. Moeilijk was dat ook niet, beter waren we al na onze tweede repetitie."
goddeau: Ik dacht dat jullie verlegen en bescheiden jongens waren.
Moakes: "Niet als het op Oasis aankomt."

goddeau: Er was al heel wat buzz rond jullie na de release van de Bloc Party EP. Silent Alarm liet nog een half jaar op zich wachten. Voelden jullie de druk intussen?
Tong: "Niet echt. De meeste songs waren geschreven toen de hype rond de e.p. losbarstte. We maakten er ons niet teveel zorgen over want het album was tegen dan ook al grotendeels opgenomen."
Moakes: "Druk komt in verschillende vormen, maar we hebben het nooit erg dicht laten komen. We voelen ons op ons gemak met wat we doen. Hoe het voelt om zo gehypet te worden? It feels radical. Maar dan stelt zich ook de vraag: is die hype nu niet over? De plaat is uit, nu gaat het echt om de muziek, die heisa gaat over wat er voor kwam, nu zijn er gewoon nog meningen: positief of negatief, het gaat tenminste over iets."

goddeau: In de paringsdans met de platenfirma’s liet één grote speler weten dat jullie meer nood aan trage songs hadden. Jullie stuurden hen wandelen. Toch staan er wel wat van dat soort nummers op Silent Alarm.
Moakes: "Ach, dat is normale majortalk. Die trage songs hadden we altijd al hoor. Dat soort gezeik ontgoochelt je wel even, maar uiteindelijk realiseer je je dat je vertrouwen moet hebben in wat je doet."
Tong: "Die rustigere nummers kwamen vanzelf. We startten verdorie als een postrockband, veel trager kun je niet zijn. Alle songs zijn onze kinderen, ook de trage. Iets als "Compliments" klinkt zeker anders dan de rest van de plaat, alleen al omdat het eerder dan de rest van de plaat is opgenomen. Het is goed om een breed palet te hebben."

goddeau: Was het belangrijk om bij een independent label te tekenen?
Moakes: "Het was zeker geen ideologische daad. Uiteindelijk stelt heel die traditie dat je pas met een major label een goeie verdeling hebt niets meer voor in het Verenigd Koninkrijk: Domino, Wichita, … je kunt tekenen bij een indielabel en toch je platen gehoord krijgen door de mensen. Dus tekenden we maar bij Wichita."