Gravenhurst :: ''Billy Corgan is het beste argument om niet in een groep te stappen''

Miezerig weer bij valavond. Een interview in een obscuur restaurantje onder de immer waakzame VRT-toren. We hadden voor onze ontmoeting met Nick Talbot, de man achter Gravenhurst, geen betere setting kunnen bedenken. Meer dan ooit tevoren baadt zijn nieuwste Fires In Distant Buildings immers in desolate achterbuurtsferen waar naargeestigheid de ongekroonde koning is.

Talbot is duidelijk niet bang om zijn mening te ventileren. Meer zelfs, op de site van de man lezen we duidelijke en geïnformeerde standpunten over de oorlog in Irak, Bush en wat het eigenlijk betekent om Brits te zijn. "Nog nooit in de problemen gekomen daarmee?"
Talbot: "Ik zou beter zwijgen. Maar alles is politiek tegenwoordig. Ik praat er graag over omdat ik uit een klassiek linkse vleugel kom. Maar de visie van politici op de oorlog is sterk gekleurd door simplisme en sloganesk taalgebruik. Er is geen zelfstandig denken meer bij hen: veel linksen zijn tegen de oorlog. Ze profileren zichzelf door hun antistandpunten en een "de vijand van mijn vijand is mijn vriend"-retoriek. Je krijgt idioten als George Callaway die slijmen bij Syrië, Irak of andere fascistische dictaturen net omdat ze anti Amerika zijn."
"Het voelt frustrerend aan omdat ik niet meer weet wat links zijn betekent. Hoe kan je socialistische principes hebben als je je tegelijkertijd met dictators inlaat? Ik heb het gevoel dat ik nergens meer thuishoor. Links en rechts horen zich uit te spreken over economische thema’s, niet over buitenlandse politiek. Maar de enigen die de economie echt begrijpen zijn dan weer de economen. Mijn eigen kijk op de dingen is dan ook: it’s not that bloody simple."
"En de muziekscène, ach, die is meestal wel links georiënteerd maar er wordt niet echt over nagedacht. Ik denk dat ik eerder problemen zal krijgen als ik andere bands zou afkraken. Maar er is wel een soort aanvaarde positie die je moet innemen. Als je daar van afwijkt, word je onmiddellijk gelabeld als racist of zo. Ik probeer het gescheiden te houden van mijn muziek: in mijn teksten probeer ik sowieso eerder emotionele en psychologische thema’s aan te kaarten. Universele thema’s overleven veel beter de tand des tijds dan iets hedendaags. Want uiteindelijk is niets zo snel achterhaald als wat als hedendaags beschouwd wordt. Bands die het specifieke geluid van nu kopiëren verdwijnen dan ook snel eens ze niet meer the flavor of the month zijn."

goddeau: Hoe zou jij je eigen muziek dan definiëren? Voor mij klink je als een soort tijdloze troubadour of minstreel. Je muziek is heel moeilijk vast te leggen.
Talbot: "Het is inderdaad moeilijk. Er zitten zoveel invloeden in het album. Een vriend van me noemde het recordcollector rock: een plaat voor mensen met een grote platencollectie. In een nummer van mij kan hij er tien verschillende groepen zoals Dinosaur jr. of Fairport Convention uithalen waarna ik hem alleen maar gelijk kan geven."

goddeau: Hij heeft toch niet toevallig Deep Purple gehoord in "Down River"?
Talbot: "Heb je dat er in gehoord? Ik ken ze eigenlijk niet zo goed. "
goddeau: Ik eerlijk gezegd ook niet.
Talbot: (lacht) "Ik zal er eens naar luisteren. Ik luister wel naar Black Sabbath en Iron Maiden. Volgens mijn vrouw Erin klinkt het begin van "Under The Arches" dan weer als Fleetwood Mac. Ik heb geen idee waar ze het over heeft."