Maxïmo Park :: ''Ik oordeel niet, ik kaart gewoon aan''

Maxïmo Park is het muzikale equivalent van melk in je thee. Veel Britser kan het al niet. Met een dolgedraaide Ian Curtis-kloon op zang en een stel baslijnen rechtstreeks geïmporteerd uit de eighties manoeuvreerden ze zich handig tussen The Killers en Kaiser Chiefs van deze wereld.

Dat is een niet al te comfortabele positie als je je net wilt distantiëren van de bende makke schapen die blind achter de grote roergangers van de postpunkrevival aangaan. Misschien dat het net die relativerende knipoog is die Maxïmo Park onderscheidt van de rest — hoewel het in hun eerste single gegraveerde statement "popular music that isn’t popular yet" toch hier en daar een wenkbrauw ten hemel deed rijzen.
Paul Smith (zanger-gitarist): "Pop is muziek die door elke vorm van hokjesdenken heen zou moeten breken. Liever dan ons vast te pinnen op een bepaald genre was ons doel de muziek te maken die we wilden maken, zonder per se populair te willen zijn. Meeliften met de hele scene waar je verondersteld wordt de juiste kledij te dragen of voor de correcte politieke partij te stemmen, was simpelweg niet ok voor ons. We wilden eerder mensen plezieren, ongeacht hun klasse of afkomst. Vandaar dat statement, het was heus niet pompeus bedoeld. We hebben een gevarieerd debuut gemaakt en eens je dat hebt, maakt de rest niets meer uit. Je moet gewoon vertrouwen hebben in wat je doet."

goddeau: Je vond het dus niet erg toen het Britse muziekmagazine MNE je niet onmiddellijk oppikte?
Smith: "NME is erg belangrijk want ze lanceren nieuwe namen maar de muziek die we maken zou niet veranderen omdat NME over ons schrijft. Als we op een cover staan dan zouden mensen ook wantrouwiger worden; zo werkt het ook wel. Laat de mond-tot-mond-reclame zijn werk maar doen. NME had trouwens gewoon problemen om ons in een hokje te stoppen, vandaar dat ze wat terughoudender waren. Wij waren net dat tikkeltje te grensverleggend."

goddeau: Ah?
Smith: "Bij postpunk staat het ritme centraal, terwijl het ons echt toch wel te doen is om de melodie. Een band als Liquid Liquid kiest net voor het compromis. Als je ons er echt ergens op wilt vastpinnen, dan kan je ons eerder vergelijken met The Buzzcocks of The Smiths. Onze invloeden zijn veel diverser dan pure postpunk, een goede beat kan bijvoorbeeld ook uit de hiphop geïmporteerd worden. En als iemand stelt dat al dat gefrul met het orgel wel iets weg heeft van The Inspiral Carpets, dan kan ik alleen maar gecomplimenteerd zijn."

goddeau: Ik zie ook een Slint-button op je jas.
Smith: "Laat me eens wat vooroordelen wegwerken: ik speel ook in een soort Slint-achtige instrumentale gitaargroep. Dat is trouwens waar Maxïmo Park me zag rondspringen. Bij gebrek aan iets beters, —niemand anders in de groep wilde er voor gaan — hebben ze me maar meteen ingelijfd als frontman. Vreemde manier van recruteren, inderdaad. Behalve van Slint hou ik overigens ook nog van Espers, Autechre en zelfs Leonard Cohen. Dave Pajo, Godspeed You! Black Emperor, Harry Smiths Folk Anthology en gospel; zowat alles heeft invloed op onze muziek.