 goddeau: Met haar samenzang en haar kampvuursfeer heeft Horses In The Sky een hippiesfeertje. Maar dan eentje waar de naïviteit heeft plaatsgemaakt voor tristesse en woede.
Efrim: "Die hippiemythe is bullshit, die heeft nooit bestaan: er zijn natuurlijk altijd naïeve mensen geweest, maar veel van die hippies waren zo politiek bewust, zo fucking intelligent, zo realistisch…. Het is te gemakkelijk om een hele generatie zo denigrerend af te doen. Al begrijp ik wel wat je bedoelt met je vergelijking."
Ian: "Je hoort de laatste twintig jaar heel weinig politieke muziek en er is nochtans zoveel reden toe. Maar al wat we te zien krijgen is escapisme. Zo heb ik meer en meer een probleem met al die aandacht voor Devendra Banhart. En dan niet zozeer om dat het bijna noot voor noot een hommage is aan T-Rex, want dat zegt gewoon veel over hoe weinig historisch inzicht recensenten hebben. Wat me veel meer stoort is dat men dat beschrijft alsof het een soort politieke keuze is om je uit de wereld terug te trekken en het over leuke dingen als liefde te hebben. Goed en wel allemaal, maar goddamit, we zijn allen min of meer intelligente, geschoolde, niet onbemiddelde mensen die wel wat hoger zouden mogen mikken in wat we willen bereiken met onze muziek."
"Kijk: ik denk niet dat het iemand anders dan onszelf aangaat, maar ik denk dat we over het algemeen allemaal erg breekbare, erg verwarde mensen zijn, die op een bepaald moment halverwege de jaren negentig elkaar hebben gevonden en iets hebben opgebouwd dat we nu ook zo puur willen houden. De mensen in onze gemeenschap, vooral bij Constellation, hebben keer op keer beslissingen genomen die die geest in ere houden, zelfs al sloot dat deuren die andere groepen met plezier zouden zijn doorgestapt. Acht jaar ver hebben we een enorm respect voor elkaar, hoewel het moeilijk is geweest soms en het soms hard werk vroeg om beslissingen te nemen die iedereen met de voeten op de grond hield, met respect voor die fragiliteit."
"Maar we willen dat niet uitspelen, we willen niet gepercipieerd worden als een Cat Power of een Devendra bij wie breekbaarheid wordt verheerlijkt totdat dat het enige is waar het nog om draait. De muziek die we maken is beïnvloed door onze kwetsbaarheid, maar we willen dat de muziek ons ook op ons sterkst toont. We proberen het moment te vatten waar dingen kunnen ineenstorten en breekbaar zijn, maar het nog net niet doen." goddeau: Denk je niet dat het gewoon een kwestie van tijd is voor er terug meer protestsongs komen?
Ian: "Ik weet het niet. Moeilijke vraag, want meer dan in de sixties maakt het niet uit welke muziek je speelt. Het kan net zo goed van een hardcore band komen die een compleet onbeluisterbare plaat maakt als een freejazz band die speelt wat zij bevrijdende muziek vindt. Het telt allemaal, zo lang ze het spel maar niet meespelen, het eerlijk houden. Wat belangrijk is, is wat je achter de schermen laat gebeuren om je muziek een breder publiek te doen bereiken. Wie zegt neen tegen een advertentiedeal? Zelfs indiebands gaan door de knieën, ze stellen zich zelfs geen vragen meer en dat vind ik veel demoraliserender."
goddeau: Met de industrie meespelen of niet, dat is de vraag?
Ian: "Zo simpel is het niet, maar ok, laat ons ’de industrie’ als stand in gebruiken voor al de specifieke dingen die dat plaatje compleet maken."
goddeau: Ook Godspeed heeft toegegeven op een bepaald moment te ver te zijn meegegaan in het industriespelletje.
Ian: "We willen daar niet fanatiek in zijn: als je muziek maakt en je hoopt die te verspreiden en te verkopen om je te onderhouden, dan moet je elke dag heel wat beslissingen nemen.. Dan maak je fouten die je niet zou maken wanneer je wat meer tijd zou hebben. Het was héél pijnlijk voor Godspeed om te beseffen dat ze in een Clearchannelzaal waren geboekt en dan moesten beslissen niet af te zeggen om de fans die al tickets hadden gekocht niet te ontgoochelen. Het enige wat je dan kunt doen is je booker duidelijk maken dat dat de volgende keer geen optie is."
"Je kunt alleen proberen je fouten niet opnieuw te maken. En daar is de dynamiek veranderd de laatste jaren: we zitten op een hellend vlak waar iedereen het schijnbaar ok vindt dat indiebands geld slaan uit een verschijning in een sitcom of dat hun muziek in een reclamefilmpje wordt gebruikt. Er is gewoon geen excuus. Het Noord-Amerikaans erfgoed van indielabels die in de jaren tachtig zo hard alternatieve manieren van productie en distributie probeerden gaat teloor."
"Bij Constellation hebben we er vertrouwen in dat zelfs als onze verkoopcijfers achteruit zouden gaan, mensen zullen begrijpen dat onze motieven om te produceren verschillen van die van het huidige Touch & Go of Matador, die gewoon heel veel geld uitgeven om te zorgen dat hun indieplaten het eerste zijn wat je ziet in de platenwinkel."
"Wij hebben ons bij Constellation nooit afgevraagd of downloaden ons pijn zou doen. Dat is een absurde vraag. We gaan er van uit dat als mensen onze muziek horen en er een klein wereldje voor hen opengaat, het hen duidelijk wordt dat er een verschil is tussen een plaat van ons en een die uitkomt bij Sony."
"Internet is een absurd commercieel gebeuren. Misschien zal het nog een positief gevolg hebben als major labels hun platen gewoon via internet zullen verdelen en dus geen vervuilende cd-doosjes meer met vervuilende vliegtuigen over heel de wereld zullen transporteren. Maar als dat mensen hun idee van muziek aanschaffen is, dan denk ik dat Constellation er mee ophoudt. Het was immers van bij het begin ook een kunstproject: ik hou er van om objecten te maken, te knippen en te plakken. Het gaat ook om schaal, wij zijn niet van plan om honderdduizenden exemplaren te maken en te verkopen."
15 december 2005 |
|
