Eindejaarslijstje 2005 van Philip Fonteyn

2005, het leek nergens op. We moeten daar eerlijk in zijn. Een tiental platen – u krijgt ze hieronder in een compact lijstje – leverden de passende soundtrack voor dit miezerige jaar. En, hoewel er minder straffe hoekslagen uitgedeeld werden in vergelijking met vorig jaar, zijn we er toch weer dankbaar voor. Volgend jaar wel iets vinniger als het kan. Of we lenen wat Megadeth van (jb). U bent gewaarschuwd.

1. Joseph Arthur :: Our Shadows Will Remain Gelaagde genialiteit van een zwaar onderschatte artiest. U zou zich moeten schamen.
2. Monza :: Grand Groots(t)e emoties van het jaar.
3. Eels :: Blinking Lights And Other Revelations Popmuziek met een miserabel randje. Popmuziek zoals het moet.
4. Ryan Adams & The Cardinals:: Jacksonville City Nights Hartverwarmend of hartverscheurend. Bij Adams moesten we niet kiezen. We kregen het allemaal. En in heerlijke overvloed.
5. Bright Eyes :: I’m Wide Awake It’s Morning Ook Conor Oberst gooide in 2005 drie albums onze richting uit. Deze beviel ons het best, al was het maar om het openingsnummer, dat ons een leuker crashverhaal serveerde dan Lost
6. Antony And The Johnsons :: I Am A Bird Now Beetje een hype geworden, maar vooral ontroerend gebleven.
7. Sigur Ros :: Takk Etherisch mooi. Lichter dan het vorige werk, maar nog even ademverlammend schoon.
8. Depeche Mode :: Playing The Angel Snijdt zalig als een scheermesje door gewillige aders. Maar luister toch maar vooral naar “Lilian” en “Precious”, repetitieve porren in het hart.
9. Franz Ferdinand :: You Could Have It So Much Beter With … Heerlijk hyperkinetisch. Schotse hoekigheid met pit. Bevestigend.
10. Kate Bush :: Aerial Geef eens een Wouter gelijk: "schaamteloze lofzang op het leven, (…) romantisch escapisme." Zo stond het op goddeau en het klopt toch weer zeker?

Op zoek naar krassen in de ziel was alle melodieuze hulp meer dan welkom. Met enkele frisse, prikkelende, pakkende en/of ontroerende songs leverden vooral eels (“Things The Grandchildren Should Know”), My Morning Jacket (“Off The Record”), Mercelis (“Radiate”), Ryan Adams (“How Do You Keep Love Alive?” en “Blue Sky Blue”), 65daysofstatic (“Radio Protector”) en Arcade Fire (“Rebellion (Lies)”) voor de nodige verzorging naast de zijlijn. Tijdens langere rustpauzes genoten we nog van een handvol prima platen, die net buiten deze jaarlijkse momentopname vielen. Toch bedankt voor het langskomen aan Arcade Fire, Willy Mason, Giants Of The Air, Paul McCartney, Beck, Andrew Bird, Tom McRae, Neil Young en alweer Ryan Adams, die nog een stel stevige (euh) platen achter zijn debardeur had zitten.

Ondanks het gladde marketinggeweld achter Coldplay hoorden we verder toch nog een rist prima songs op X&Y, maar met het slappe Pocket Revolution van dEUS lag dat anders: run Mauro run!. Over Belgen gesproken: ook Admiral Freebee liet het wat afweten dit jaar met het flauwe Songs. Gelukkig was er de terugkeer van Mercelis en de klasse van Meuris.

Op het podium zagen we in 2005 een ietwat teleurstellend Eels in een te broeierig Koninklijk Circus. Joseph Arthur (Botanique) , Monza, Dead Souls en Tom McRae (allen in een ietwat frissere AB) maakten dan weer veel goed. Op naar 2006. We zullen er zijn. Alsof er te kiezen valt.