Mano Negra :: Bouillabaisse met hartenklop

Begin jaren negentig wordt de muziekbusiness nog harder dan ze al was: MTV floreert, muziek wordt meer en meer in formats gedwongen, en ook Mano Negra beseft dat ze tegen de bierkaai vecht. "We hadden wel onze vrijheid afgedwongen, maar de industrie was toch sterker, denk ik vandaag", aldus Antonio. 1991 wordt nog een jaar vol niet aflatend toeren — waarbij de groep verkiest de grote Parijse zalen links te laten liggen en in plaats de parochiezalen van de voorsteden plat te spelen — maar dan neemt de groep definitief de afrit naar minder betreden paden.

Europa wordt de rug toegekeerd en in 1992 wordt ter gelegenheid van de vijfhonderdste verjaardag van de ontdekking van Amerika Cargo 92 op poten gezet. Samen met het theatergezelschap Royal de Luxe, een mimegroep en een dansgroep bouwt Mano Negra een vrachtschip om en trekt naar Zuid-Amerika. Vier maanden lang vaart de groep rond en speelt tientallen concerten in havens en steden in de verschillende landen. Eind 1993 wordt daar een vervolg aan gebreid wanneer ze voor een nieuw project per trein door Colombia trekken.

Het is de kaart teveel waarmee de groep haar hand overspeelt: lokale guerrillas maken het er niet veiliger op, de spanningen worden teveel, groepsleden vertrekken halverwege. In 1994 komt nog Casa Babylon uit, een album dat bijna twee jaar kostte om te maken, het is niet meer dan een postscriptum bij vijf intense jaren waarin een groep mensen alles gaf en uiteindelijk eventjes opgebrand was. Maar daar wordt niet zwaar aan getild: "We hadden er genoeg van en dus zijn we gestopt." Meer is er niet aan de hand, het verhaal zou verder gaan met de solocarrière van Manu Chao, ook de anderen zouden niet stoppen met muziek maken.

Grimmig

Het verhaal van Mano Negra moet je volledig vertellen om een idee te krijgen van het lef en de overgave die de groep kenmerkte. En dat doet de documentaire ¡Pura Vida!, waarmee Out Of Time aftrapt met een collage van interviews en livemateriaal. Met veel authentiek beeldmateriaal schetst de groep zelf het verhaal van haar opkomst in de banlieus, tot de avonturen in Japan en Zuid-Amerika. Geen betekenisvolle gebeurtenis of ze komt aan bod: een concert in de vergaderzaal van de Unesco in Parijs, een jam met Urban Dance Squad of Jello Biafra, het grote openluchtconcert in La Défense dat bijna door de burgemeester werd verboden.

En daar raakt ¡Pura Vida! even een strak gespannen actuele snaar: je voelt dat de tegenstellingen die onlangs leidden tot de onlusten in de voorsteden er toen al net zo goed waren. Het besef dat de huidige generatie niet langer een stel olijke enthousiastelingen als voorbeeld hebben, maar heel wat negatiever ingestelde rappers, is treffend. De wereld is grimmiger geworden en de muziek weerspiegelt het. Van de vrolijk opzwepende mal à l’aise van "Mala Vida" naar een dreigend gerapt "N’importe quel jour dans cette jungle peut-être le dernier".