Mano Negra :: Bouillabaisse met hartenklop |
|
|
|||
Het concert in La Défense zal uiteindelijk mogen doorgaan in aanwezigheid van extra oproerpolitie. Het werd hun laatste optreden in Frankrijk en een ware triomftocht voor een uitzinnige massa van 20.000 man. De paar beelden ervan roepen zelfs nu nog kippenvel op. "Het was Corto Maltese in de stadsjungle van vandaag. Het was een groep die hier geboren was, bestemd om het ver te brengen, door haar gebaren, haar stem, haar bezieling", vatten ze het samen. Of zoals trombonist Pierre "Kropöl" Gauthe het uitdrukt: "ik kwam uit het leger en was fysiek toch wel één en ander gewoon, maar toen ik bij de groep kwam heb ik het toch héél moeilijk gehad om live met hen mee te kunnen". Zo hard was de overgave, de energie die van het podium spatte.Eerlijkheid"Manu Chao? Ja daar hebben we goed aan verdiend, je kunt hem toch alles wijsmaken wat betreft contracten", liet een medewerker van Virgin France zich ooit ontvallen aan een journalist. Chao brak kort erna met de platenfirma die vervolgens nog eens alles uit de kast haalde door de eerste twee cds gebundeld aan te bieden en nog een liveplaat op de markt te brengen. Geen wonder dat Chao zijn medewerking aan deze DVD weigerde en prominent afwezig is in de interviews in ¡Pura Vida!. Dat gemis wordt echter goedgemaakt door archiefmateriaal, ook in de aanvullende documentaires Putas Fever uit 1989 en Tournee Generale (de registratie van een concert tijdens hun tournee van Pigalle) die vooral uitblinken in een overvloed aan livefragmenten. Uiteindelijk was Mano Negra een groep en bulken de anderen net zo goed van de anekdoten.
Dat was ook het mooie aan Mano Negra: dit was geen groep die werd opgericht vanuit een droom over rijk zijn en sterrendom, maar gewoon uit enthousiasme. "Waarom ik met muziek begonnen ben? Omdat er een gitaar in mijn kast zat en geen voetbal", verklaart Chao zijn keuze voor muziek. Voetballen had hij waarschijnlijk met evenveel passie gedaan, hij kan gewoon niets anders. Milderen is iets voor anderen, het enige wat telt is wat hij live ook altijd laat horen met de microfoon op de borst: de passionele hartenklop wanneer alles gegeven is. Omdat ook het leven zo moet zijn: kolkend, intens en altijd passioneel als Mano Negra. Zonder terughoudendheid, zonder behoedzaamheid. Omdat alleen die kwetsbaarheid echt eerlijk is. 15 januari 2006 |
Meer Mano Negra
Meer artikels
Meer op Goddeau.com
|
||



Het concert in La Défense zal uiteindelijk mogen doorgaan in aanwezigheid van extra oproerpolitie. Het werd hun laatste optreden in Frankrijk en een ware triomftocht voor een uitzinnige massa van 20.000 man. De paar beelden ervan roepen zelfs nu nog kippenvel op. "Het was Corto Maltese in de stadsjungle van vandaag. Het was een groep die hier geboren was, bestemd om het ver te brengen, door haar gebaren, haar stem, haar bezieling", vatten ze het samen. Of zoals trombonist Pierre "Kropöl" Gauthe het uitdrukt: "ik kwam uit het leger en was fysiek toch wel één en ander gewoon, maar toen ik bij de groep kwam heb ik het toch héél moeilijk gehad om live met hen mee te kunnen". Zo hard was de overgave, de energie die van het podium spatte.
Natuurlijk werd Mano Negra genaaid door de platenfirma. En Manu Chao nog meer. Dat moest wel met een groep jonkies uit de voorsteden wie het woord berekening vreemd was. Het is misschien ook tekenend voor een groep die voor ongelimiteerd engagement en enthousiasme staat. Geen bezinnen, gewoon beginnen. En vooral niet opgeven. Chao werkt niet meer met platenfirma’s — wat er toe leidde dat zijn laatste Siberie m’était contée hier nauwelijks te vinden was — maar stoppen gaat hij niet.