Jenny Lewis :: Geen rolmodel

We zagen haar al als sidekick van Ben Gibbard live bij Postal Service, als kortgerokte frontvrouwe van Rilo Kiley, en nu staat ze er solo met haar eigen werk Rabbit Fur Coat: een album vol prachtige, naar klassieke soul en country neigende songs. Jenny Lewis is zonder tegenspraak de ongekroonde koningin van het huidige Amerikaanse indiewereldje.

"She has some huge things ahead of her" zei iemand vorig jaar februari knipogend over Jenny Lewis. Natuurlijk had Lewis met haar welgevormde leden de show gestolen in het voorprogramma van Bright Eyes als Rilo Kileyfrontvrouwe, maar hij bedoelde het wel degelijk ook als een oprecht compliment: Lewis heeft niet alleen een pracht van een stem, ze beschikt ook over genoeg koppigheid en karakter om daar interessante dingen mee te doen. Een album vol liedjes die doen denken aan grote countrydames en waartussen een cover van Traveling Wilburys niet uit de toon valt bijvoorbeeld. Tussen twee knuffelsessies met haar meegereisd vriendje door, staat ze ons zelfs beleefd te woord.

goddeau: Waarom wilde je een solo-album uitbrengen?
Lewis: "Waarom niet? Ik had te veel songs om aan een band te geven, dus leek het me wel zinnig om nog een album te maken. En aangezien ik met het touren wat geld had verdiend en ik niet goed wist wat er mee aan te vangen … Dat Blake (Sennett, co-songschrijver in Rilo Kiley, mvs) en ik ooit een koppel waren heeft er niets mee te maken. We zijn al jaren uit elkaar en nog altijd vrienden. Maar we houden ervan om ook ons eigen ding te hebben, zodat we opnieuw fris bijeen kunnen komen in Rilo Kiley. Hij heeft nu ook net een nieuwe plaat uit met The Elected."
"Aanvankelijk verschilden de songs niet van Rilo Kileysongs, maar gaandeweg begonnen ze deel uit te maken van iets nieuws; iets wat ik bij het opnameproces heb versterkt door anders tewerk te gaan. Gewoon doordat ik geen deel uitmaakte van een band, maar zelf de baas was. Dat brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee: ik kan niemand anders de schuld geven als er iets niet goed zit. Het is mijn plaat en misschien neem ik het dus wel persoonlijker op als er kritiek komt nu.

goddeau: Wie zijn The Watson Twins die meezingen op het album?
Lewis: "Vrienden van Blake die ooit meezongen op een vroege single van Rilo Kiley. Ik moest aan hen denken toen ik de songs voor Rabbit Fur Coat schreef en zo werden ze erbij betrokken. Ze werden meer en meer een integraal deel van de songs."

goddeau: Het album lijkt wel uit een oude tijd te komen, je muziek doet wel erg denken aan grote countrydames van lang geleden.
Lewis: "De nummers roepen herinneringen op aan de muziek van mijn jeugd, de platen van mijn moeder. Ze hield van Laura Nyro, Tammy Wynette, Joni Mitchell,… Als tiener heb ik me daar van afgekeerd. Ik hield van hiphop, en heb zelfs ooit geprobeerd te rappen. Ik rebelleerde tegen mijn moeders platencollectie, die tot dan ook de mijne was: no way dat we samen met NWA konden meezingen. Dat was volledig van mij en het sprak me compleet aan. Rabbit Fur Coat is een teruggrijpen naar die eerste liefde, die countrymuziek. Old habits die hard, exactly."

goddeau: Het is fascinerend hoe dat soort traditionele muziek nu opnieuw aanslaat bij een jong publiek. Ook hier in Europa is dat soort Americana erg populair bij een bepaald soort indiekids. Hoe verklaar je dat?
Lewis: "Ik heb geen verklaring buiten wat mezelf er in aanspreekt. Misschien omdat het zulke Amerikaanse muziek is. Het is waar alle andere muziek uiteindelijk vandaan komt, het is de dingen herleiden tot zijn wortels: weg met de elektrische gitaren en terug naar de song zelf. Daar moet de focus eerst en vooral liggen, op de verhalen in de songs. Voor mij gaat het om de verhalen, de gevoelens die de teksten uitdrukken."
"Ik wil zelf verhalen vertellen en gelukkig kan ik zingen, dus voor mij is het ideaal om zo mijn verhalen te vertellen. En misschien klinkt het vooral mooi, maar er schuilt heel wat lelijks onder die oppervlakte. Zo hoort het ook: tekst en muziek horen samen, ik zou geen song willen schrijven die eenzijdig is. Het zijn natuurlijk ook geweldige stemmen, maar voor mij — zeker als vrouwen zingen in country — zijn het die vreselijk tragische verhalen."