Jenny Lewis :: Geen rolmodel

goddeau: In Engeland is de grootste willen zijn nog steeds een legitieme ambitie. In Amerika mag je dat vooral niet willen. Ben Gibbard was al bang dat de fans zouden afknappen op een tourbus. Is het publiek er echt zo bekrompen?
Lewis: "Het is soms frustrerend maar je kunt je er beter niet te veel van aantrekken: als je groter wordt als band ga je nu eenmaal fans verliezen terwijl je er andere bij krijgt. Ik weet dat een aantal Rilo Kileyfans Rabbit Fur Coat niet zullen lusten. Als je iets loslaat op de wereld moet je dat accepteren. Sommige mensen aanvaarden nu eenmaal geen evolutie. Kijk naar Bob Dylan die elektrisch ging."
"En natuurlijk zijn al die indiegroepen ambitieus. Anders breng je geen songs uit, ga je niet touren, al stralen ze die air uit van ’we gaan niet eens proberen om iets te bereiken’. Maar als je kijkt naar de levensstijl van al je favoriete indiebands dan zul je zien dat ze verschrikkelijk ambitieus zijn."

goddeau: Denk je dat dergelijke artiesten de druk van die major labelwereld aankunnen? De laatste keer dat indiemuziek zo groot werd, begin jaren negentig, brandden heel wat groepen enorm snel op.
Lewis: "Dat zal de tijd moeten uitmaken. Misschien wordt de druk hen te veel, maar in de beslotenheid van de indiewereld heb je een soort druk, al is ze anders. Je kunt jezelf in allebei de werelden te pletter lopen, ook aan de indiekant. Zeker wanneer je je inlaat met drugs en alcohol kom je op gevaarlijk terrein. Het is belachelijk maar triest. We zullen zien wat er gebeurt."
goddeau: Je jeugd is zelfs niet drugsvrij geweest.
Lewis: "Ach, die verhalen zijn opgeblazen. Ik groeide op in L.A., natuurlijk dat er drugs aanwezig waren en dat mijn ouders er niet vies van waren. Maar het is niet alsof ze thuis constant gebruikten. Mij interesseert het niet meer. Ik ben voorbij het punt in mijn leven dat drugs een optie waren, dat moment heb ik doorstaan nu ik binnenkort dertig word. (giechelt) Ik lust wel een glas en maak graag plezier, maar voor mij is het duidelijk dat het de foute weg is om je daarin te verliezen. Maar je weet nooit: misschien word ik een acidhead op mijn vijftigste."

goddeau: Ook niet toen je als kindacteur niet zo gelukkig was? Waren drugs toen niet verleidelijk als een soort vlucht?
Lewis: "We hebben allemaal van die momenten tijdens ons opgroeien, maar kindacteur zijn betekende ook heel wat positiefs hoor. Ik ontmoette heel wat interessante mensen, reisde maar rond, en leerde al op zeer jonge leeftijd een soort van vreemde werkethos. Dat hielp. It wasn’t all bad."

goddeau: Het indierockwereldje is ook overwegend een mannenwereldje. Hoe ga je daar mee om?
Lewis: "Mensen hebben het moeilijker om een vrouwelijk perspectief meteen te accepteren. Als ze een vrouwenstem horen is hun oordeel altijd iets strenger, dan wanneer een man dezelfde tekst zou zingen. Er zijn momenten — gelukkig niet te vaak — dat ik het gevoel heb dat mensen niet luisteren naar w´t ik zing omdat ik een vrouw ben. En zelf doe ik dat soms ook, dat ik een paar keer moet luisteren naar een zangeres voor ik aandacht schenk aan haar tekst."
"Het kan moeilijk zijn, net als elke job, het is inderdaad een mannenwereld. Net als ongeveer alle industrietakken, met uitzondering misschien van de make-up. Misschien zal het solo moeilijker zijn, nu ik niet in een band met drie gasten zit. Maar ik heb een dikke huid."