65DaysOfstatic :: ''Het is er de tijd niet naar om zachter te worden''

goddeau: Op die februaritour gaan jullie ook met visuals werken. De typische postrockmove om te verdwijnen in het duister en zo alleen de muziek te laten spreken in de plaats van de persoonlijkheden er achter?
Paul: "Toch niet voor mij. We zijn niet bang om als groep herkend te worden, we zijn er eerder in geïnteresseerd om mensen te zijn die vertrouwen krijgen van andere mensen dan een anonieme postrockgroep die zich verbergt achter hun muziek. De projecties zijn gewoon een aanvulling om de onvermijdelijke chaos op het podium te verbergen en zo het publiek omver te blazen met een meedogenloos spervuur van vanalles tegelijk."

goddeau: Wat is het stomste dat jullie als groep ooit hebben gedaan?
Joe: "De top vijf: bijna gearresteerd worden omdat we zwanen uit keramiek probeerden te stelen, een groot mengpaneel doen ontploffen terwijl we Underworld en New Order door elkaar aan het mixen waren, met verschillende vervelende platenfirmamensen gepraat, geprobeerd om uit een bestelwagen te vliegen terwijl die 140 per uur reed op de snelweg, en een band aangevallen die genomineerd was voor de Mercury Prize."
goddeau: Vertel.
Paul: "Het is niet belangrijk, ze zullen zich ons zeker niet herinneren. We waren op tour, we waren dronken, en onze intenties waren goed. We wilden die bepaalde groep (Franz Ferdinand gok ik, mvs) bewust maken van hun verantwoordelijkheid, nu ze de eerste groep in hun genre waren die getekend was bij een van de laatste grote onafhankelijke platenfirma’s. Volgens ons was het hun taak om echt de grenzen te verkennen van wat vier jongens met gitaren kunnen, eerder dan een heruitgave te brengen van kunstrock uit de jaren tachtig die meer vorm dan inhoud biedt. Of we echt duidelijk waren na een nogal grote fles Bourbon, is een andere vraag."