Adam Green :: ''Ik wil niet bang zijn om mensen te verontwaardigen''

goddeau: Je zingt olijk "I like drugs" op Jacket Full Of Danger. Kwestie van een beetje te provoceren?
Green: "Ik hou van drugs. Het is een overdrijving, maar tegelijk: het is zo, ik hou ervan om drugs te nemen. Maar ik denk dat ik best maar een gemiddelde gebruiker ben voor mijn leeftijd. Als je iedereen van mijn leeftijd op een rij zet in volgorde van drugsgebruik zou ik knal in het midden staan."

goddeau: Je hebt getourd met Pete Doherty. Ondertussen is hij zowat een wandelende zombie, hoe heb jij zo’n scenario vermeden?
Green: "Ik ken Pete al even en heb altijd geweten dat hij graag crack rookte. Hij is er erg op achteruit gegaan: als je drugs neemt verlies je je goeie vrienden en win je heel wat slechte. Ik neem drugs niet omdat ik ze nodig heb. Ik neem ze als ontspanning, zoals het hoort. Als je drugs nodig hebt moet je hulp zoeken, niemand heeft drugs nodig om goeie songs te kunnen schrijven: luister gewoon naar Pete’s songs sinds hij aan de drugs zit, beter zijn ze er niet op geworden."

goddeau: Praatte je er ooit over met hem?
Green: "Een beetje. Maar ik vrees dat hij kan doen wat hij wil, het is zijn lijf. Het is alleen nogal vreemd dat hij tot coolste gast van het jaar wordt verkozen door tijdschriften als NME. Dat is triest en vreemd. Ik snap dat hij die drugs wil nemen, maar die mensen die hem zo in de pers opvoeren als rolmodel. Dàt zijn de mensen die de wereld echt verneuken."
"Ik zie niet in hoe iemand die zo overduidelijk zichzelf aan het vernietigen is de coolste mens van het jaar kan zijn. De mensen die dat beslissen zijn dezelfden die vervolgens mijn plaat afbreken. Dat is silly: het toont aan hoe weinig het met muziek te maken heeft en hoeveel met sensatie. Ik vraag me af hoeveel meer mensen mijn platen goed zouden vinden als zou blijken dat ik verslaafd ben aan een of andere gekke drug en mijn talent desondanks doorschemert. Want blijkbaar houden mensen van zo’n verhalen."
"Het probleem is dat veel media tegenwoordig gezichtsloos zijn, zeker internetjournalistiek. "Ik ben het niet, het is gewoon het bedrijf waarvoor ik werk dat dat wilt": niemand in de media neemt nog verantwoordelijkheid op."

goddeau: Een paar jaar geleden bracht je een verzameling oude teksten uit. Heb je nog schrijfplannen?
Green: "Ik denk het wel, mocht ik de tijd hebben. Het was fijn om te doen, omdat ik toen niets anders te doen had. Ooit wil ik het wel doen, want ook de uitgeverij liet me weten dat ze nog wel een boek van me wilden uitgeven. Geen idee wat het zal worden, ik moet er eens over nadenken. Misschien iets over de middeleeuwen, een historische roman."

goddeau: Hoe kijk je terug op Moldy Peaches?
Green: "Zeker niet negatief. Maar het zat zo: Kimya is tien jaar ouder en voor haar was het een stap verder in haar leven, voor mij was het een eerste stap. Het was voor ons beiden een manier om geen normale job te moeten aannemen."
"Voor mij was het echter ook recht van de schoolbanken de wereld rond touren zonder dat ik al iets alleen had gedaan. En dat wilde ik toch eens doen, zonder dat ik anderen moet raadplegen over beslissingen. Ik kreeg de kans om soloalbums te maken en heb die gegrepen. Ik betreur die beslissing niet. Het was een opluchting die vier soloalbums te maken. Maar wie weet komen we terug samen met Moldy Peaches. Als ik vijftig ben of zo."