Delays :: ''Wie onze nieuwe plaat niet goed vindt, liegt''

Met Faded Seaside Glamour debuteerden de jongens van Delays twee jaar geleden alleraardigst, met You See Colours komen ze pas écht deftig op de deur kloppen. Eindelijk maakt een groep nog eens schaamteloos aanstekelijke popmuziek zonder dat het daarom oppervlakkig moet worden.

Neen, ze lopen niet hoog op met dat soort Gallagher-arrogantie, en met rockmachismo willen ze ook niets te maken hebben. Zanger Gregg Gilbert mag dan verbazend zacht praten, de zelfzekerheid is er: "We vinden dat we een klassieker hebben gemaakt en willen de plaat alle kansen geven die ze verdient. We willen dat ze gehoord wordt." En dat verdient You See Colours zeker, want met haar tweede plaat is de groep overtuigend geslaagd in zijn missie: pop zijn geloofwaardigheid terugbezorgen.

Gilbert: "We zijn geobsedeerd door pop. In Engeland is popmuziek een tijdlang not done geweest vanwege alle connotaties met de Idool-shit, en het zit daar nog steeds in een grijze zone: Arctic Monkeys en Franz Ferdinand worden nu als pop bestempeld, maar voor mij zijn ze dat niet echt. Ze zijn meer rock, en dat draait te veel om een attitude die wij niet hebben. Wij leven zo ook niet, wij zijn into Stone Roses, ABBA en Prince: echte popmuziek. Rock draait teveel om machismo."
"It’s a melodic thing to me. We houden allemaal van verschillende muziekjes, maar wat ons bindt is dat het telkens heel melodieuze dingen zijn. Neil Diamond of The Beatles, dat maakt niet veel uit: zolang het melodieus klinkt, is het goed. Dat betekent dus niet per sé dat het muziek is waarop je kunt dansen en meezingen. Daarnet waren we nog over Automatic For The People van R.E.M. aan het praten, één van de sterkste platen ooit gemaakt, maar ik zou niet kunnen dansen op "Drive". Vind je dat dan eerder een rockplaat? Ik weet het niet. Voor mij is "Smells Like Teen Spirit" één van de beste popsongs ooit. Maar iets als "Man On The Moon", dat is popmuziek waar ook intellect achter schuilgaat. Ik hoop dat dat ook voor Delays opgaat. It’s not glib: elk woord op de plaat heeft een betekenis."

goddeau: You See Colours klinkt harder, minder etherisch dan zijn voorganger.
Gilbert: "We hebben het land plat getoerd na de release van Faded Seaside Glamour, en altijd en overal kregen we de reactie dat we live nóg beter waren. Dat hing ons zo de keel uit dat we dat met het nieuwe album wilden vermijden: het moest vatten hoe we live zijn. De meeste songs zijn vooraf al veel live gespeeld trouwens."
"We hadden twee doelstellingen voor ogen toen we de studio ingingen: ten eerste wilden we de power die we live hebben op plaat brengen, en daarnaast wilden we ook niet in de val trappen een donkerder tweede album te maken. Want dat is een beetje een cliché geworden."